Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010
Σάββατο 18 Δεκεμβρίου 2010
Το faq της κρίσης
1. Η κρίση είναι εισαγόμενη;
Λάθος. Η κρίση δεν είναι εισαγόμενη, αλλά δημιουργήθηκε από την συσσώρευση κρατικών ελλειμμάτων επί δεκαετίες.
2. Γιατί όμως η κρίση εκδηλώθηκε τώρα;
Διότι λόγω του υπέρογκου δανεισμού μας, οι δανειστές μας έπαψαν πια να μας δανείζουν. Πρακτικά, έχασαν την εμπιστοσύνη τους ότι θα μπορούσαν να πάρουν πίσω τα χρήματά τους.
3. Γιατί μας επέβαλλαν το μνημόνιο;
Κανείς δεν μας επέβαλλε το μνημόνιο. Ήταν δική μας επιλογή. Θα μπορούσαμε εναλλακτικά να επιλέξουμε την χρεοκοπία. Το μνημόνιο αποτελεί μια συμφωνία επέκτασης του δανεισμού μας, αλλά επειδή πια οι δανειστές μας δεν μας εμπιστεύονται, μας θέτουν – μέσω του μνημονίου - τους όρους που πρέπει να ικανοποιήσουμε για να συνεχίσουν να μας δανείζουν.
4. Γιατί το μνημόνιο προκαλεί δυστυχία;
Δεν προκαλεί το μνημόνιο την δυστυχία. Αυτό που προκαλεί δυστυχία είναι η διακοπή της δανειοδότησης της χώρας. Για δεκαετίες καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε. Την διαφορά την καλύπταμε με δανεικά. Από την στιγμή που έπαψαν να μας δανείζουν, αυτομάτως υποχρεωνόμαστε να ζούμε με λιγότερα χρήματα. Άρα περνάμε χειρότερα. Όμως εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε δανεικά γιατί ακόμη δεν καταφέραμε να παράγουμε περισσότερα από όσα χαλάμε. Συν ότι πρέπει να πληρώνουμε τους τόκους των προηγουμένων δανείων. Για να μας δώσει αυτά τα νέα δανεικά η διεθνής κοινότητα θέλει να σιγουρευτεί ότι μειώνουμε τις εστίες σπατάλης. Σε καμία περίπτωση όμως η διεθνής κοινότητα δεν επιθυμεί να μας δανείζει για να συνεχίζουμε μη παραγωγικές δαπάνες (=κατανάλωση).
5. Και που πήγαν τα λεφτά που μας δάνειζαν τόσα χρόνια; Ποιοι τα έφαγαν;
Οι πηγές σπατάλης ήσαν πολλές. Για παράδειγμα αυξήθηκε ο αριθμός των υπαλλήλων που εργάζονταν στον δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ. Έτσι, το κράτος κλήθηκε να πληρώνει περισσότερους μισθούς. Επιπλέον και οι μισθοί στον δημόσιο τομέα αυξήθηκαν δυσανάλογα προς αυτούς του ιδιωτικού τομέα. Έτσι, όχι μόνο έπρεπε να πληρώνονται περισσότεροι υπάλληλοι αλλά και μεγαλύτεροι μισθοί. Επιπλέον το κράτος ίδρυσε δεκάδες νέους δημόσιους οργανισμούς, ινστιτούτα κλπ, που δεν συνέβαλλαν στην παραγωγή εθνικού πλούτου αλλά στην αύξηση των δαπανών.
6. Δηλαδή φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι;
Η διόγκωση του δημοσίου δεν ήταν η μόνη αιτία. Το χρέος επιβαρύνθηκε και από μία σειρά αδιαφανών προμηθειών του δημοσίου προς επιχειρηματίες που είχαν «προνομιακή» πρόσβαση στις κυβερνήσεις. Για δεκαετίες υπογράφονταν οι περίφημες «προγραμματικές συμβάσεις» όπου δηλαδή το δημόσιο και οι οργανισμοί που επόπτευε προμηθεύονταν αγαθά και υπηρεσίες χωρίς διαγωνισμούς καταβάλλοντας αξίες πολύ μεγαλύτερες από τις τρέχουσες της διεθνούς αγοράς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα από την μια την υπερ-κερδοφορία των «εκλεκτών» επιχειρήσεων και από την άλλη την επιβάρυνση των δημοσίων ελλειμμάτων.
7. Τους δημοσίους υπαλλήλους πολιτικοί δεν τους διόριζαν; Τις προγραμματικές συμβάσεις πολιτικοί δεν τις υπέγραφαν; Μήπως για όλα αυτά τελικά η ευθύνη είναι των πολιτικών;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από όλες αυτές τις αποφάσεις θα βρείτε τις υπογραφές πολιτικών. Όμως η επιλογή τους αυτή δεν ήταν απλά μια προσωπική τους πολιτική. Οι πολιτικοί της τελευταίας τριακονταετίας ανδρώθηκαν σε αυτό που ονομάζουμε κομματικό κράτος και λειτούργησαν υπό την πίεση του λεγόμενου πολιτικού κόστους. Το ρουσφέτι και η συναλλαγή χρειάζονται δύο πλευρές για να λειτουργήσουν. Οι πολίτες συνωστίζονταν στα πολιτικά γραφεία και πίεζαν για ρουσφέτια (από τα πιο απλά μέχρι τα πιο πολύπλοκα) και διορισμούς και οι πολιτικοί ικανοποιούσαν τα αιτήματα των «πελατών τους». Από την άλλη πλευρά οι δημόσιοι προμηθευτές φρόντισαν να ελέγχουν τα ΜΜΕ με αποτέλεσμα να «κρατούν» όμηρους τους πολιτικούς και να τους «υποχρεώνουν» σε ένα θλιβερό παιχνίδι εξάρτησης και συναλλαγής.
8. Και οι τράπεζες; Με τόσα κέρδη κάθε χρόνο γιατί να μην συνεισφέρουν κι αυτές;
Οι τράπεζες βρίσκονται κι αυτές σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Για να στηρίζουν το ελληνικό κράτος όλες αυτές τις δεκαετίες αγόραζαν κρατικά ομόλογα. Συγκεκριμένα το 84% των κρατικών ομολόγων βρίσκονται στα χέρια των ελληνικών τραπεζών. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι έδιναν στο ελληνικό δημόσιο τα χρήματα των καταθετών ανταλλάσοντας τα με «χαρτιά» που υπόσχονται μελλοντική επιστροφή αυτών των χρημάτων από το κράτος συν κάποιο τόκο. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι στα θησαυροφυλάκια των Ελληνικών τραπεζών δεν βρίσκονται πλέον τα χρήματα των Ελλήνων καταθετών αλλά κρατικά ομόλογα. Οι τράπεζές μας λοιπόν στερούνται ρευστότητας και ουσιαστικών κεφαλαίων.
9. Δηλαδή αν το Ελληνικό κράτος χρεοκοπήσει αυτόματα χρεοκοπούν και όλες οι Ελληνικές τράπεζες;
Ακριβώς! Και αυτό διαλύει τον μύθο πως οι ξένοι μας βοηθούν διότι φοβούνται μην χρεοκοπήσουν οι δικές τους τράπεζες. Έτσι, γίνεται απόλυτα κατανοητό πως χρεοκοπία του Ελληνικού κράτους σημαίνει ταυτόχρονα χρεοκοπία του Ελληνικού Τραπεζικού συστήματος, απώλεια των καταθέσεων των πολιτών και κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων που έχουν κι αυτά καταθέσει όλα τους τα κεφάλαια σε Ελληνικές τράπεζες. Αυτό πρακτικά θα σημάνει μεγάλη δυστυχία και φτώχια για τον Ελληνικό λαό. Πολλές φορές μεγαλύτερη δυστυχία από αυτή που προκαλούν οι συνέπειες των μέτρων του μνημονίου.
10. Μήπως η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν μια κάποια λύση;
Η επιστροφή στην δραχμή δεν θα μείωνε ούτε το έλλειμμα, ούτε το χρέος της χώρας, τα οποία είναι ούτως ή άλλως σε ευρώ. Άρα για να μπορούν να αποπληρωθούν –σε συνάλλαγμα- πάλι θα έπρεπε να ληφθούν τα ίδια σκληρά μέτρα για περικοπή των δημοσίων σπαταλών και αύξηση της εθνικής παραγωγής, ώστε η χώρα να πάψει να παράγει ελλείμματα. Επιπλέον, η ανυποληψία των αγορών για την ελληνική οικονομία θα κορυφωνόταν κάτι που θα σήμαινε την πρακτική αδυναμία δανεισμού, άρα –λόγω έλλειψης συναλλάγματος- την διακοπή αγοράς βασικών αγαθών για την διαβίωσή μας όπως πετρέλαιο, πρώτες ύλες, τρόφιμα κλπ. Η Ελλάδα θα έμπαινε σε μια αναγκαστική «Αλβανοποίηση» δηλαδή θα έκλεινε τα σύνορά της, βασικά αγαθά θα ήταν σε έλλειψη και ο πληθωρισμός θα εκτινασσόταν εξανεμίζοντας τα εισοδήματα κυρίως των φτωχότερων κοινωνικών ομάδων. Και στο σενάριο αυτό η φτώχια και η δυστυχία θα κατέγραφαν ιστορικά υψηλά που θα μπορούσαν να συγκριθούν μόνο με αυτά των πρώτων μετα-κατοχικών χρόνων. Ουσιαστικά η χώρα θα γύριζε, τουλάχιστον, πενήντα χρόνια πίσω.
11. Μα αν ισχύουν όλα αυτά η πολιτική «μνημονίου» είναι η μόνη λύση;
Ουσιαστικά ναι. Ακόμη και χωρίς το μνημόνιο η χώρα μας θα έπρεπε να εφαρμόσει αντίστοιχης αυστηρότητας –δυσάρεστα από πρώτη ματιά- μέτρα για να αποκλείσει την πιθανότητα οποιασδήποτε μορφής χρεοκοπίας. Από την στιγμή που οι πιστωτές μας, μας κόβουν το «βερεσέ» πρέπει να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα. Με όσα δηλαδή παράγουμε μόνοι μας. Μόνο όταν αρχίσουμε να παράγουμε ποιο «πολλά» θα μπορέσουμε να ξαναζήσουμε πιο «καλά».
12. Και γιατί οι ξένοι έσπευσαν να μας στηρίξουν; Μήπως αυτοί έχουν να χάσουν, τελικά, πιο πολλά από την δική μας χρεοκοπία;
Οι ξένοι έσπευσαν να μας στηρίξουν διότι φοβήθηκαν πως μια δική μας κατάρρευση, επειδή συμμετέχουμε στο ευρώ, πιθανώς να οδηγούσε σε ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές επιπτώσεις σε όλο το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Όπως αναφέραμε παραπάνω οι ξένες τράπεζες κατέχουν μόνο το 16% των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου (=χρέος) έναντι του 84% που κατέχουν οι Ελληνικές. Η στήριξη που παρείχε η ΕΕ και το ΔΝΤ στην Ελλάδα –μέσω του μνημονίου- ήταν προκλητικά προνομιακή ως προς την αντίστοιχη που παρασχέθηκε σε τρίτες χώρες, έγινε με εξαιρετικούς για την Ελλάδα όρους (πολύ χαμηλό επιτόκιο) και το μόνο αντάλλαγμα που μας ζήτησαν ήταν να σοβαρευτούμε (=μεταρρυθμίσεις μνημονίου).
13. Ναι, αλλά τελικά αυτοί που την πληρώνουν είναι οι μισθωτοί, ενώ οι φοροφυγάδες και το μεγάλο κεφάλαιο για άλλη μια φορά την γλυτώνουν.
Η κατανομή των φορολογικών βαρών δεν ήταν επιλογή του μνημονίου αλλά της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση επέλεξε τον εύκολο δρόμο της μείωσης μισθών και της αύξησης της φορολογίας καθώς και της επιβολής μιας σειράς νέων τακτικών και έκτακτων εισφορών διότι αδυνατεί (ή δεν επιθυμεί) ουσιαστικά να ελέγξει τις δύο μεγαλύτερες μαύρες τρύπες απώλειας εσόδων: α) την φοροδιαφυγή και β) τις προκλητικές σπατάλες του στενότερου και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Αναφορικά με την φοροδιαφυγή δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Μόνη η σύγχρονη τεχνολογία σε συνδυασμό με ένα πλέγμα εξορθολογισμού των ελέγχων και αυστηρότατων κυρώσεων θα μπορούσαν να κλείσουν αυτή την πληγή. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζονται ικανότητες και πολιτική βούληση. Όσον αφορά τις σπατάλες του στενότερου και ευρύτερου δημόσιου τομέα χρειάζεται εφαρμογή ενός προγράμματος ανασχεδιασμού των παρεχομένων, από το κράτος, υπηρεσιών που θα οδηγήσει σε δραστική μείωση γραμματειών και διευθύνσεων υπουργείων, εποπτευόμενων φορέων και ΔΕΚΟ. Αυτό, σήμερα, συγκρούεται με την βαθύτατα ριζωμένη κρατικιστική νοοτροπία των πολιτικών κομμάτων και τα συντεχνιακά συμφέροντα της κομματικής τους πελατείας (συνδικάτα, στρατιές διορισθέντων ΔΥ -πρώην αφισοκολλητών- κλπ).
14. Μα καταργώντας δημόσιους οργανισμούς και ΔΕΚΟ δεν θα επιβαρυνθεί η ήδη διογκούμενη ανεργία; Αυτό δεν θα έχει σαν αποτέλεσμα να στερέψει παντελώς η ροή χρήματος στην αγορά και να επιταχυνθεί η ύφεση;
Θα μπορούσαμε να παραφράσουμε αυτό το ερώτημα ως εξής: Δεν θα αποτελούσε λοιπόν λύση της κρίσης να διορίσουμε ένα εκατομμύριο επιπλέον δημοσίους υπαλλήλους για να πέσει περισσότερο χρήμα στην αγορά και να ανακοπεί η ύφεση; Δυστυχώς από αυτούς που θέτουν αυτό το ερώτημα διαφεύγει το γεγονός πως το ίδιο το δημόσιο δεν παράγει πλούτο αλλά αντλεί τα έσοδά του είτε από δανεισμό είτε από την φορολογία του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα. Δεδομένου ότι η πρώτη στρόφιγγα στέρεψε μένει η δεύτερη. Αλλά η υπέρμετρη φορολόγηση του ιδιωτικού τομέα, για να αμείβονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, οδηγεί είτε σε μετανάστευση των επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες είτε σε διακοπή της λειτουργίας τους. Η μόνη μας λοιπόν λύση είναι η μείωση του μεγέθους του δημοσίου, έστω και με απολύσεις, ώστε να μπορέσουν να μειωθούν άμεσα οι φόροι, να παραμείνουν οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα και να έρθουν και νέες, να οδηγηθούμε δηλαδή σε ανάπτυξη του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα που θα απορροφήσει –αναπτυσσόμενος- και την ανεργία.
Λάθος. Η κρίση δεν είναι εισαγόμενη, αλλά δημιουργήθηκε από την συσσώρευση κρατικών ελλειμμάτων επί δεκαετίες.
2. Γιατί όμως η κρίση εκδηλώθηκε τώρα;
Διότι λόγω του υπέρογκου δανεισμού μας, οι δανειστές μας έπαψαν πια να μας δανείζουν. Πρακτικά, έχασαν την εμπιστοσύνη τους ότι θα μπορούσαν να πάρουν πίσω τα χρήματά τους.
3. Γιατί μας επέβαλλαν το μνημόνιο;
Κανείς δεν μας επέβαλλε το μνημόνιο. Ήταν δική μας επιλογή. Θα μπορούσαμε εναλλακτικά να επιλέξουμε την χρεοκοπία. Το μνημόνιο αποτελεί μια συμφωνία επέκτασης του δανεισμού μας, αλλά επειδή πια οι δανειστές μας δεν μας εμπιστεύονται, μας θέτουν – μέσω του μνημονίου - τους όρους που πρέπει να ικανοποιήσουμε για να συνεχίσουν να μας δανείζουν.
4. Γιατί το μνημόνιο προκαλεί δυστυχία;
Δεν προκαλεί το μνημόνιο την δυστυχία. Αυτό που προκαλεί δυστυχία είναι η διακοπή της δανειοδότησης της χώρας. Για δεκαετίες καταναλώναμε περισσότερα από όσα παράγαμε. Την διαφορά την καλύπταμε με δανεικά. Από την στιγμή που έπαψαν να μας δανείζουν, αυτομάτως υποχρεωνόμαστε να ζούμε με λιγότερα χρήματα. Άρα περνάμε χειρότερα. Όμως εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε δανεικά γιατί ακόμη δεν καταφέραμε να παράγουμε περισσότερα από όσα χαλάμε. Συν ότι πρέπει να πληρώνουμε τους τόκους των προηγουμένων δανείων. Για να μας δώσει αυτά τα νέα δανεικά η διεθνής κοινότητα θέλει να σιγουρευτεί ότι μειώνουμε τις εστίες σπατάλης. Σε καμία περίπτωση όμως η διεθνής κοινότητα δεν επιθυμεί να μας δανείζει για να συνεχίζουμε μη παραγωγικές δαπάνες (=κατανάλωση).
5. Και που πήγαν τα λεφτά που μας δάνειζαν τόσα χρόνια; Ποιοι τα έφαγαν;
Οι πηγές σπατάλης ήσαν πολλές. Για παράδειγμα αυξήθηκε ο αριθμός των υπαλλήλων που εργάζονταν στον δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ. Έτσι, το κράτος κλήθηκε να πληρώνει περισσότερους μισθούς. Επιπλέον και οι μισθοί στον δημόσιο τομέα αυξήθηκαν δυσανάλογα προς αυτούς του ιδιωτικού τομέα. Έτσι, όχι μόνο έπρεπε να πληρώνονται περισσότεροι υπάλληλοι αλλά και μεγαλύτεροι μισθοί. Επιπλέον το κράτος ίδρυσε δεκάδες νέους δημόσιους οργανισμούς, ινστιτούτα κλπ, που δεν συνέβαλλαν στην παραγωγή εθνικού πλούτου αλλά στην αύξηση των δαπανών.
6. Δηλαδή φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι;
Η διόγκωση του δημοσίου δεν ήταν η μόνη αιτία. Το χρέος επιβαρύνθηκε και από μία σειρά αδιαφανών προμηθειών του δημοσίου προς επιχειρηματίες που είχαν «προνομιακή» πρόσβαση στις κυβερνήσεις. Για δεκαετίες υπογράφονταν οι περίφημες «προγραμματικές συμβάσεις» όπου δηλαδή το δημόσιο και οι οργανισμοί που επόπτευε προμηθεύονταν αγαθά και υπηρεσίες χωρίς διαγωνισμούς καταβάλλοντας αξίες πολύ μεγαλύτερες από τις τρέχουσες της διεθνούς αγοράς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα από την μια την υπερ-κερδοφορία των «εκλεκτών» επιχειρήσεων και από την άλλη την επιβάρυνση των δημοσίων ελλειμμάτων.
7. Τους δημοσίους υπαλλήλους πολιτικοί δεν τους διόριζαν; Τις προγραμματικές συμβάσεις πολιτικοί δεν τις υπέγραφαν; Μήπως για όλα αυτά τελικά η ευθύνη είναι των πολιτικών;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από όλες αυτές τις αποφάσεις θα βρείτε τις υπογραφές πολιτικών. Όμως η επιλογή τους αυτή δεν ήταν απλά μια προσωπική τους πολιτική. Οι πολιτικοί της τελευταίας τριακονταετίας ανδρώθηκαν σε αυτό που ονομάζουμε κομματικό κράτος και λειτούργησαν υπό την πίεση του λεγόμενου πολιτικού κόστους. Το ρουσφέτι και η συναλλαγή χρειάζονται δύο πλευρές για να λειτουργήσουν. Οι πολίτες συνωστίζονταν στα πολιτικά γραφεία και πίεζαν για ρουσφέτια (από τα πιο απλά μέχρι τα πιο πολύπλοκα) και διορισμούς και οι πολιτικοί ικανοποιούσαν τα αιτήματα των «πελατών τους». Από την άλλη πλευρά οι δημόσιοι προμηθευτές φρόντισαν να ελέγχουν τα ΜΜΕ με αποτέλεσμα να «κρατούν» όμηρους τους πολιτικούς και να τους «υποχρεώνουν» σε ένα θλιβερό παιχνίδι εξάρτησης και συναλλαγής.
8. Και οι τράπεζες; Με τόσα κέρδη κάθε χρόνο γιατί να μην συνεισφέρουν κι αυτές;
Οι τράπεζες βρίσκονται κι αυτές σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Για να στηρίζουν το ελληνικό κράτος όλες αυτές τις δεκαετίες αγόραζαν κρατικά ομόλογα. Συγκεκριμένα το 84% των κρατικών ομολόγων βρίσκονται στα χέρια των ελληνικών τραπεζών. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι έδιναν στο ελληνικό δημόσιο τα χρήματα των καταθετών ανταλλάσοντας τα με «χαρτιά» που υπόσχονται μελλοντική επιστροφή αυτών των χρημάτων από το κράτος συν κάποιο τόκο. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι στα θησαυροφυλάκια των Ελληνικών τραπεζών δεν βρίσκονται πλέον τα χρήματα των Ελλήνων καταθετών αλλά κρατικά ομόλογα. Οι τράπεζές μας λοιπόν στερούνται ρευστότητας και ουσιαστικών κεφαλαίων.
9. Δηλαδή αν το Ελληνικό κράτος χρεοκοπήσει αυτόματα χρεοκοπούν και όλες οι Ελληνικές τράπεζες;
Ακριβώς! Και αυτό διαλύει τον μύθο πως οι ξένοι μας βοηθούν διότι φοβούνται μην χρεοκοπήσουν οι δικές τους τράπεζες. Έτσι, γίνεται απόλυτα κατανοητό πως χρεοκοπία του Ελληνικού κράτους σημαίνει ταυτόχρονα χρεοκοπία του Ελληνικού Τραπεζικού συστήματος, απώλεια των καταθέσεων των πολιτών και κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων που έχουν κι αυτά καταθέσει όλα τους τα κεφάλαια σε Ελληνικές τράπεζες. Αυτό πρακτικά θα σημάνει μεγάλη δυστυχία και φτώχια για τον Ελληνικό λαό. Πολλές φορές μεγαλύτερη δυστυχία από αυτή που προκαλούν οι συνέπειες των μέτρων του μνημονίου.
10. Μήπως η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν μια κάποια λύση;
Η επιστροφή στην δραχμή δεν θα μείωνε ούτε το έλλειμμα, ούτε το χρέος της χώρας, τα οποία είναι ούτως ή άλλως σε ευρώ. Άρα για να μπορούν να αποπληρωθούν –σε συνάλλαγμα- πάλι θα έπρεπε να ληφθούν τα ίδια σκληρά μέτρα για περικοπή των δημοσίων σπαταλών και αύξηση της εθνικής παραγωγής, ώστε η χώρα να πάψει να παράγει ελλείμματα. Επιπλέον, η ανυποληψία των αγορών για την ελληνική οικονομία θα κορυφωνόταν κάτι που θα σήμαινε την πρακτική αδυναμία δανεισμού, άρα –λόγω έλλειψης συναλλάγματος- την διακοπή αγοράς βασικών αγαθών για την διαβίωσή μας όπως πετρέλαιο, πρώτες ύλες, τρόφιμα κλπ. Η Ελλάδα θα έμπαινε σε μια αναγκαστική «Αλβανοποίηση» δηλαδή θα έκλεινε τα σύνορά της, βασικά αγαθά θα ήταν σε έλλειψη και ο πληθωρισμός θα εκτινασσόταν εξανεμίζοντας τα εισοδήματα κυρίως των φτωχότερων κοινωνικών ομάδων. Και στο σενάριο αυτό η φτώχια και η δυστυχία θα κατέγραφαν ιστορικά υψηλά που θα μπορούσαν να συγκριθούν μόνο με αυτά των πρώτων μετα-κατοχικών χρόνων. Ουσιαστικά η χώρα θα γύριζε, τουλάχιστον, πενήντα χρόνια πίσω.
11. Μα αν ισχύουν όλα αυτά η πολιτική «μνημονίου» είναι η μόνη λύση;
Ουσιαστικά ναι. Ακόμη και χωρίς το μνημόνιο η χώρα μας θα έπρεπε να εφαρμόσει αντίστοιχης αυστηρότητας –δυσάρεστα από πρώτη ματιά- μέτρα για να αποκλείσει την πιθανότητα οποιασδήποτε μορφής χρεοκοπίας. Από την στιγμή που οι πιστωτές μας, μας κόβουν το «βερεσέ» πρέπει να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα. Με όσα δηλαδή παράγουμε μόνοι μας. Μόνο όταν αρχίσουμε να παράγουμε ποιο «πολλά» θα μπορέσουμε να ξαναζήσουμε πιο «καλά».
12. Και γιατί οι ξένοι έσπευσαν να μας στηρίξουν; Μήπως αυτοί έχουν να χάσουν, τελικά, πιο πολλά από την δική μας χρεοκοπία;
Οι ξένοι έσπευσαν να μας στηρίξουν διότι φοβήθηκαν πως μια δική μας κατάρρευση, επειδή συμμετέχουμε στο ευρώ, πιθανώς να οδηγούσε σε ανεξέλεγκτες αλυσιδωτές επιπτώσεις σε όλο το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Όπως αναφέραμε παραπάνω οι ξένες τράπεζες κατέχουν μόνο το 16% των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου (=χρέος) έναντι του 84% που κατέχουν οι Ελληνικές. Η στήριξη που παρείχε η ΕΕ και το ΔΝΤ στην Ελλάδα –μέσω του μνημονίου- ήταν προκλητικά προνομιακή ως προς την αντίστοιχη που παρασχέθηκε σε τρίτες χώρες, έγινε με εξαιρετικούς για την Ελλάδα όρους (πολύ χαμηλό επιτόκιο) και το μόνο αντάλλαγμα που μας ζήτησαν ήταν να σοβαρευτούμε (=μεταρρυθμίσεις μνημονίου).
13. Ναι, αλλά τελικά αυτοί που την πληρώνουν είναι οι μισθωτοί, ενώ οι φοροφυγάδες και το μεγάλο κεφάλαιο για άλλη μια φορά την γλυτώνουν.
Η κατανομή των φορολογικών βαρών δεν ήταν επιλογή του μνημονίου αλλά της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση επέλεξε τον εύκολο δρόμο της μείωσης μισθών και της αύξησης της φορολογίας καθώς και της επιβολής μιας σειράς νέων τακτικών και έκτακτων εισφορών διότι αδυνατεί (ή δεν επιθυμεί) ουσιαστικά να ελέγξει τις δύο μεγαλύτερες μαύρες τρύπες απώλειας εσόδων: α) την φοροδιαφυγή και β) τις προκλητικές σπατάλες του στενότερου και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Αναφορικά με την φοροδιαφυγή δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Μόνη η σύγχρονη τεχνολογία σε συνδυασμό με ένα πλέγμα εξορθολογισμού των ελέγχων και αυστηρότατων κυρώσεων θα μπορούσαν να κλείσουν αυτή την πληγή. Για να επιτευχθεί αυτό χρειάζονται ικανότητες και πολιτική βούληση. Όσον αφορά τις σπατάλες του στενότερου και ευρύτερου δημόσιου τομέα χρειάζεται εφαρμογή ενός προγράμματος ανασχεδιασμού των παρεχομένων, από το κράτος, υπηρεσιών που θα οδηγήσει σε δραστική μείωση γραμματειών και διευθύνσεων υπουργείων, εποπτευόμενων φορέων και ΔΕΚΟ. Αυτό, σήμερα, συγκρούεται με την βαθύτατα ριζωμένη κρατικιστική νοοτροπία των πολιτικών κομμάτων και τα συντεχνιακά συμφέροντα της κομματικής τους πελατείας (συνδικάτα, στρατιές διορισθέντων ΔΥ -πρώην αφισοκολλητών- κλπ).
14. Μα καταργώντας δημόσιους οργανισμούς και ΔΕΚΟ δεν θα επιβαρυνθεί η ήδη διογκούμενη ανεργία; Αυτό δεν θα έχει σαν αποτέλεσμα να στερέψει παντελώς η ροή χρήματος στην αγορά και να επιταχυνθεί η ύφεση;
Θα μπορούσαμε να παραφράσουμε αυτό το ερώτημα ως εξής: Δεν θα αποτελούσε λοιπόν λύση της κρίσης να διορίσουμε ένα εκατομμύριο επιπλέον δημοσίους υπαλλήλους για να πέσει περισσότερο χρήμα στην αγορά και να ανακοπεί η ύφεση; Δυστυχώς από αυτούς που θέτουν αυτό το ερώτημα διαφεύγει το γεγονός πως το ίδιο το δημόσιο δεν παράγει πλούτο αλλά αντλεί τα έσοδά του είτε από δανεισμό είτε από την φορολογία του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα. Δεδομένου ότι η πρώτη στρόφιγγα στέρεψε μένει η δεύτερη. Αλλά η υπέρμετρη φορολόγηση του ιδιωτικού τομέα, για να αμείβονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, οδηγεί είτε σε μετανάστευση των επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες είτε σε διακοπή της λειτουργίας τους. Η μόνη μας λοιπόν λύση είναι η μείωση του μεγέθους του δημοσίου, έστω και με απολύσεις, ώστε να μπορέσουν να μειωθούν άμεσα οι φόροι, να παραμείνουν οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα και να έρθουν και νέες, να οδηγηθούμε δηλαδή σε ανάπτυξη του παραγωγικού ιδιωτικού τομέα που θα απορροφήσει –αναπτυσσόμενος- και την ανεργία.
Αναρτήθηκε από ganas
Παρασκευή 17 Δεκεμβρίου 2010
Τράπεζες κατά της ρύθμισης οφειλών
Όπως φαίνεται από τα στοιχεία που συλλέγει η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή,...
μάλιστα, υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι οι τέσσερις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας ακολουθούν εναρμονισμένη αρνητική συμπεριφορά στην αντιμετώπιση των αιτημάτων για εξώδικους συμβιβασμούς, ενώ το φαινόμενο είναι λιγότερο έντονο στις μικρότερες τράπεζες.
πηγή: banknews
Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 2010
Σπατάλες που προκαλούν
του Γιάννη Μαρίνου στο ΒΗΜΑ
Oλοι οι διεκδικούντες ή κατέχοντες εξουσία επαγγέλλονται τον περιορισμό της σπατάλης στον δημόσιο τομέα. Και πράττουν κατά κανόνα το ακριβώς αντίθετο. Ακόμη και τώρα. Ελπίζω όχι συνειδητά. Ετσι και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου υποσχόταν μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα (όπως άλλωστε και ο κ. Καραμανλής), αλλά με τον τελευταίο ανασχηματισμό προέκυψε εν μέσω κρίσης 50μελές Υπουργικό Συμβούλιο, στο οποίο περιλαμβάνονται και 5-6 αναπληρωτές υπουργοί και πλήθος υφυπουργοί με προσχηματικές εν πολλοίς αρμοδιότητες για ικανοποίηση κομματικών σκοπιμοτήτων και προσωπικών φιλοδοξιών. Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι υπουργοί δεν υπερβαίνουν τους 25-28. Πέραν της σπατάλης που συνεπάγεται η πολυμελής κυβέρνησή μας προκύπτει και το ερώτημα: μήπως οι πολιτικοί μας είναι ανεπαρκών δυνατοτήτων και χρειάζονται δύο εκεί που στις άλλες χώρες αρκεί ένας; Αναπόφευκτα ο διπλάσιος αριθμός συνεπάγεται και διπλάσιους χώρους στεγάσεως, γραφειακό εξοπλισμό, προσωπικό, αυτοκίνητα, κ.λπ. συμπαρομαρτούντα, που συμβάλλουν και στον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα των ψηφοφόρων.
Δίπλα στο πολυάριθμο του Υπουργικού Συμβουλίου προσετέθη και η εντελώς άσκοπη αλλαγή της...
ονομασίας σχεδόν όλων των υπουργείων με αποτέλεσμα την ανάγκη αντικατάστασης όλων των εντύπων γραπτής επικοινωνίας (επιστολόχαρτα, φάκελοι, σφραγίδες), όπως ακόμη και των πολυδάπανων νέων ονομασιών που κοσμούν τα κτίρια των υπουργείων και τις κάθε είδους άλλες πινακίδες. Πρωτοφανής και εντελώς άσκοπη σπατάλη που προκαλεί επιπλέον και σύγχυση στους πολίτες, ακόμη και στους δημοσιογράφους που δεν μπορούν να απομνημονεύσουν εύκολα τα νέα ονόματα των υπουργείων. (Στην πλατεία Συντάγματος το υπουργείο του κ. Παπακωνσταντίνου επιμένει ότι είναι Οικονομικών, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, οπότε ο κ. Χρυσοχοΐδης και ο κ. Διαμαντίδης τι είναι;). Ας σημειωθεί ότι σε καμία γνωστή χώρα δεν αλλάζουν οι ονομασίες των υπουργείων.
Αλλο κραυγαλέο δείγμα σπατάλης είναι οι κρατικές επιχορηγήσεις προς τα κόμματα, που είναι μάλιστα αναλογικά πολύ υψηλότερες από πολλών άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Τα σημαιάκια, οι αφίσες, τα πανό, τα ανά την επικράτεια γραφεία και η κομματική υπαλληλία συμβάλλουν και αυτά στην ανάλγητη φορολόγηση των πολιτών και φυσικά στα δημοσιονομικά ελλείμματα. Συγκεκριμένα το 2009 η ΝΔ είχε επιχορηγηθεί με 24 εκατ. ευρώ, το ΠαΣοΚ με 22,6 εκατ., το ΚΚΕ με 7, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ με 5 εκατ. έκαστος. Εφέτος (2010) η τακτική τους επιχορήγηση ήταν συνολικά 48,8 εκατ. ευρώ. Ομως η κακή διαχείριση όλων των κομμάτων και οι σπατάλες τους τα έχουν οδηγήσει σε υπερδανεισμό από τις τράπεζες, που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να τον εξοφλήσουν, παρά τις αντίθετες δεσμεύσεις τους. Συγκεκριμένα η ΝΔ χρωστάει συνολικά 120 εκατ. ευρώ στην Αγροτική και την Τράπεζα Πειραιώς, το ΠαΣοΚ 111,8 εκατ. στην ΑΤΕ, στη Μarfin και την Τράπεζα Πειραιώς, το ΚΚΕ 4,4 εκατ. στην Εθνική, ο ΣΥΡΙΖΑ 6 εκατ. ευρώ επίσης στην Εθνική. Μόνο ο ΛΑΟΣ δεν έχει χρέη σε τράπεζες. Αντίθετα του χρωστάει το κράτος 1 εκατ. ευρώ! Εντυπωσιακό.
Και είναι εύλογο το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν οι εν λόγω πολιτικοί οργανισμοί, που δεν μπορούν να νοικοκυρέψουν τα δικά τους οικονομικά, να εφαρμόσουν ως κυβέρνηση συνετή και χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, δηλαδή των χρημάτων των φορολογουμένων και των δανεικών;
Ισως κάποιοι αναγνώστες μου να θεωρήσουν ότι λαϊκίζω. Αλλά η λαϊκή σοφία από αρχαιοτάτων χρόνων διδάσκει ότι εξ όνυχος τον λέοντα. Οι άρχοντες είναι σύμβολα και συνιστούν πρότυπα. Και ουδείς μπορεί να πείσει για την ανάγκη οικονομιών και σφίξιμο της ζώνης, όταν οι δάσκαλοι που διδάσκουν τη λιτότητα πράττουν ακριβώς το αντίθετο προς τις διδαχές τους.
Πηγή:atithasos
Oλοι οι διεκδικούντες ή κατέχοντες εξουσία επαγγέλλονται τον περιορισμό της σπατάλης στον δημόσιο τομέα. Και πράττουν κατά κανόνα το ακριβώς αντίθετο. Ακόμη και τώρα. Ελπίζω όχι συνειδητά. Ετσι και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου υποσχόταν μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα (όπως άλλωστε και ο κ. Καραμανλής), αλλά με τον τελευταίο ανασχηματισμό προέκυψε εν μέσω κρίσης 50μελές Υπουργικό Συμβούλιο, στο οποίο περιλαμβάνονται και 5-6 αναπληρωτές υπουργοί και πλήθος υφυπουργοί με προσχηματικές εν πολλοίς αρμοδιότητες για ικανοποίηση κομματικών σκοπιμοτήτων και προσωπικών φιλοδοξιών. Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης οι υπουργοί δεν υπερβαίνουν τους 25-28. Πέραν της σπατάλης που συνεπάγεται η πολυμελής κυβέρνησή μας προκύπτει και το ερώτημα: μήπως οι πολιτικοί μας είναι ανεπαρκών δυνατοτήτων και χρειάζονται δύο εκεί που στις άλλες χώρες αρκεί ένας; Αναπόφευκτα ο διπλάσιος αριθμός συνεπάγεται και διπλάσιους χώρους στεγάσεως, γραφειακό εξοπλισμό, προσωπικό, αυτοκίνητα, κ.λπ. συμπαρομαρτούντα, που συμβάλλουν και στον εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης και ιδιαίτερα των ψηφοφόρων.
Δίπλα στο πολυάριθμο του Υπουργικού Συμβουλίου προσετέθη και η εντελώς άσκοπη αλλαγή της...
ονομασίας σχεδόν όλων των υπουργείων με αποτέλεσμα την ανάγκη αντικατάστασης όλων των εντύπων γραπτής επικοινωνίας (επιστολόχαρτα, φάκελοι, σφραγίδες), όπως ακόμη και των πολυδάπανων νέων ονομασιών που κοσμούν τα κτίρια των υπουργείων και τις κάθε είδους άλλες πινακίδες. Πρωτοφανής και εντελώς άσκοπη σπατάλη που προκαλεί επιπλέον και σύγχυση στους πολίτες, ακόμη και στους δημοσιογράφους που δεν μπορούν να απομνημονεύσουν εύκολα τα νέα ονόματα των υπουργείων. (Στην πλατεία Συντάγματος το υπουργείο του κ. Παπακωνσταντίνου επιμένει ότι είναι Οικονομικών, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, οπότε ο κ. Χρυσοχοΐδης και ο κ. Διαμαντίδης τι είναι;). Ας σημειωθεί ότι σε καμία γνωστή χώρα δεν αλλάζουν οι ονομασίες των υπουργείων.
Αλλο κραυγαλέο δείγμα σπατάλης είναι οι κρατικές επιχορηγήσεις προς τα κόμματα, που είναι μάλιστα αναλογικά πολύ υψηλότερες από πολλών άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Τα σημαιάκια, οι αφίσες, τα πανό, τα ανά την επικράτεια γραφεία και η κομματική υπαλληλία συμβάλλουν και αυτά στην ανάλγητη φορολόγηση των πολιτών και φυσικά στα δημοσιονομικά ελλείμματα. Συγκεκριμένα το 2009 η ΝΔ είχε επιχορηγηθεί με 24 εκατ. ευρώ, το ΠαΣοΚ με 22,6 εκατ., το ΚΚΕ με 7, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ΛΑΟΣ με 5 εκατ. έκαστος. Εφέτος (2010) η τακτική τους επιχορήγηση ήταν συνολικά 48,8 εκατ. ευρώ. Ομως η κακή διαχείριση όλων των κομμάτων και οι σπατάλες τους τα έχουν οδηγήσει σε υπερδανεισμό από τις τράπεζες, που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να τον εξοφλήσουν, παρά τις αντίθετες δεσμεύσεις τους. Συγκεκριμένα η ΝΔ χρωστάει συνολικά 120 εκατ. ευρώ στην Αγροτική και την Τράπεζα Πειραιώς, το ΠαΣοΚ 111,8 εκατ. στην ΑΤΕ, στη Μarfin και την Τράπεζα Πειραιώς, το ΚΚΕ 4,4 εκατ. στην Εθνική, ο ΣΥΡΙΖΑ 6 εκατ. ευρώ επίσης στην Εθνική. Μόνο ο ΛΑΟΣ δεν έχει χρέη σε τράπεζες. Αντίθετα του χρωστάει το κράτος 1 εκατ. ευρώ! Εντυπωσιακό.
Και είναι εύλογο το ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν οι εν λόγω πολιτικοί οργανισμοί, που δεν μπορούν να νοικοκυρέψουν τα δικά τους οικονομικά, να εφαρμόσουν ως κυβέρνηση συνετή και χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, δηλαδή των χρημάτων των φορολογουμένων και των δανεικών;
Ισως κάποιοι αναγνώστες μου να θεωρήσουν ότι λαϊκίζω. Αλλά η λαϊκή σοφία από αρχαιοτάτων χρόνων διδάσκει ότι εξ όνυχος τον λέοντα. Οι άρχοντες είναι σύμβολα και συνιστούν πρότυπα. Και ουδείς μπορεί να πείσει για την ανάγκη οικονομιών και σφίξιμο της ζώνης, όταν οι δάσκαλοι που διδάσκουν τη λιτότητα πράττουν ακριβώς το αντίθετο προς τις διδαχές τους.
Πηγή:atithasos
Ανδρέας Ανδριανόπουλος: Κινδυνεύει η δόση του Μαρτίου
H συνέντευξη του Ανδρέα Ανδριανόπουλου στην FREE SUNDAY
Αιρετικός, όπως πάντα, ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος μιλά για τους κομματικούς στρατούς δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και για το... κόλπο της κυβέρνησης με το οποίο εμφανίζει μειωμένο το έλλειμμα. Επικρίνει τη «μαγική εικόνα» των προτάσεων που διατυπώνει η ΝΔ και δεν κρύβει τη συμπάθειά του στις απόψεις της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. Ο πρόεδρος του Forum για την Ελλάδα αναδεικνύει, τέλος, τις επιπτώσεις ενδεχόμενης χρεοκοπίας.
Χωρίς να έχετε λείψει ποτέ στην πραγματικότητα από τη δημόσια σκηνή, τελευταία δραστηριοποιείστε περισσότερο μέσω του «forum για την Ελλάδα».Τι είναι αυτό το κίνημα «θετικού πολιτικού ακτιβισμού», όπως αυτοαποκαλείται, ποιες οι αρχές και οι στόχοι του;
Είναι μια κίνηση που εκφράζει ανθρώπους προβληματισμένους γα τα μέλλον του τόπου δίχως να αυτοπεριορίζονται από κομματικές ντιρεκτίβες και πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν χωράει αμφιβολία πως στο Forum δραστηριοποιούνται άτομα που συμμερίζονται κάποιες αρχές και θέσεις. Όπως είναι η εμπιστοσύνη στην ατομική δράση και υπευθυνότητα των πολιτών και η απεξάρτηση από...
την κηδεμονία ενός καταπιεστικού δημόσιου τομέα. Στη βάση αυτή είναι φυσικό να είμαστε κοντά στις θέσεις που διατύπωσε και η Δημοκρατική Συμμαχία της κας Μπακογιάννη. Δεν εξαιρούμε όμως κανένα από τις προσπάθειές μας. Τις δε προτάσεις πολιτικής που ελπίζουμε πως σύντομα θα...
αρχίσουμε να διατυπώνουμε δεν βάζουμε εμπόδια σε όσους θα θελήσουν να τις υιοθετήσουν. Ακόμα και η κα Παπαρήγα θα είναι καλοδεχούμενη αν θελήσει να προβάλει κάποιες από τις δικές μας καθαρά, αλλά όχι δογματικά, φιλελεύθερες απόψεις.
Το forum προτείνει και καλεί κάθε πολιτικό, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, να στηρίξει τις ιδέες του κινήματός σας, αν συμφωνεί. Αισθάνεστε το τελευταίο διάστημα να είστε πιο κοντά στην πολιτική της κυβέρνησης εν σχέσει με τις προτάσεις της ΝΔ;
Αυτό είναι γεγονός. Η ΝΔ δεν δείχνει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει κατάματα το σημερινπρόβλημα της χώρας. Δεν δείχνει κατ’ αρχήν υπευθυνότητα. Οι προτάσεις της αποτελούν μαγική εικόνα. Πως θα μειώσει το έλλειμμα με την εκποίηση δημόσιας περιουσίας; Η εκτίμηση της πραγματικής της αξίας και μόνο απαιτεί τουλάχιστον ένα με δύο χρόνια. Και μετά: Θα βρεί πρόθυμους αγοραστές σε τιμές ικανοποιητικές; Και πότε. Πως θα μειώσει φόρους όταν δεν δέχεται απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα; Μήπως και θιγούν οι κομματικοί στρατοί. Κάτι στο οποίο μοιάζει με την κυβέρνηση. Που κι αυτή ομιλεί για περικοπή δαπανών αλλά κιτρινίζει και μόνο στην ιδέα απολύσεων εργαζομένων στο δημόσιο μέσω κατάργησης φορέων και οργανισμών. Κανείς τους δεν νοιάζεται για τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα. Που είναι 160.000 μέχρι σήμερα!! Γιατί αυτοί προφανώς δεν έχουν ευδιάκριτη κομματική ταυτότητα. Η κυβέρνηση πάντως, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες της, κάνει κάποια πράγματα και δείχνει να προσπαθεί. Η ΝΔ απλά επιδιώκει να επωφεληθεί. Κάτι δηλ τραγικά απαράδεκτο. Και καταλήγει να είναι αντιφατικό. Τι θα πεί «καταψηφίζω το μνημόνιο αλλά αν γίνω κυβέρνηση θα το εφαρμόσω»; Και πως θα επαναδιαπραγματευθείς κάτι που έχεις ήδη υπογράψει; Και πως ισχυρίζεσαι πως έχεις υπερψηφίσει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις όταν καταψήφισες το ασφαλιστικό, το εργασιακό και τον Καλικράτη; Αυτά δεν είναι ούτε αξιόπιστα ούτε και σοβαρά…
Τα όσα μας είπε στην επίσκεψή του κ. Στρος Καν πώς τα ακούσατε; Με ποια συμφωνείτε, με ποια διαφωνείτε;
Δεν είπε και τίποτα που δεν ξέραμε κ. Στρός Κάν. Τα βάρη να τα πληρώσουν οι πλούσιοι, επεσήμανε κι αυτός. Μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γιατί, ποιοί ακριβώς τα πληρώνουνε μέχρι σήμερα; Αντίθετα από τους κυρίαρχους μύθους. Ποιοι έχουν τις μεγάλες εταιρίες με τους υψηλούς φόρους; Που καλύπτουν περίπου το 50% της άμεσης φορλογίας; Που είναι κατά βάση ΑΕ, Τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις. Δεν είναι επίσης οι υψηλόμισθοι που πληρώνουν τους περισσότερους άμεσους φόρους μισθωτών υπηρεσιών; Και ποιοί καλύπτουν τις ασφαλιστικές εισφορές της μεγαλύτερης μερίδας εργαζομένων; Ποιοι εισέπραξαν τις παροχές, τις επιδοτήσεις και τα χρήματα από τα δανεικά; Με την εξαίρεση προμηθευτών και εργολάβων του δημοσίου τα χρήματα πήγαν σε επιδοτήσεις, και σε αυξήσεις μισθών και συντάξεων. Δεν πήγαν για να αγοράσουν βαπόρια οι εφοπλιστές κι εργοστάσια οι βιομήχανοι. Στην Ευρώπη, που έχει υπ όψιν του ο κ. Στρός Καν, ο άμεσος φόρος περιλαμβάνει και εισφορές και τέλη κυκλοφορίας. Εδώ η επιχείρηση τα αναλαμβάνει όλα αυτά εξ ονόματος του εργαζόμενου. Με δικό της κόστος. Και ποιος κάνει φοροδιαφυγή; Το ζήτημα εδώ δεν είναι πως λίγοι δηλώνουν (μέχρι προ τινος τουλάχιστον) πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο. Αλλά πόσες εκατοντάδες χιλιάδες δηλώνουν κάτω από 10.000! Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε πως εκινείτο η αγορά; Πως βρέθηκαν εκατοντάδες, υποτίθεται φτωxοί, αγρότες στην Λάρισα με ομόλογα της Lehman Brothers; Τα περί μισθού και παραγωγικότητας που είπε είναι σωστά. Αλλά στην στημένη συζήτηση δεν βρέθηκε βουλευτής να τον ρωτήσει αν συμφωνεί για ανάμιξη του κράτους σε ρυθμίσεις περικοπής μισθών στον ιδιωτικό τομέα; Με κατάργηση ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων; Διότι το ΔΝΤ διαφωνεί με κάτι τέτοιο, για το οποίο επιμένουν οι φοβικοί απέναντι στον πληθωρισμό Γαλλο-Γερμανοί της Ευρ. Ενωσης και της Ευρωπ. Τράπεζας.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι, και οικονομολόγοι, που πιστεύουν ότι η τρέχουσα συνταγή δεν θα σώσει, τελικώς, τον… ασθενή. Συμμερίζεστε την ανησυχία αυτή;
Ετσι που συμπεριφέρεται ο ασθενής (κοινή γνώμη, ΜΜΕ και πολιτικές αρχές) κατά πάσα πιθανότητα έχετε δίκιο. Κατ’ αρχήν είναι ολοφάνερο πως δεν κάναμε σοβαρή διαπραγμάτευση. Ισως ούτε καν διαπραγμάτευση. Δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, γιατί ηχεί σοσιαλιστικό, βίαιες αυξήσεις φόρων ενώ ήταν πρακτικά αδύνατο να περιμένουμε αντίστοιχη αύξηση εσόδων. Εξοντώσαμε έτσι την αγορά, δυσκολεύοντας κάθε προοπτική ανάκαμψης. Κάνουμε όλοι κόλπα για να αποφύγουμε την μείωση των δημοσίων δαπανών. Δεν καταργούνται φορείς, γίνονται - αντί για απολύσεις - μετατάξεις και δεν μειώνονται έτσι τα έξοδα. Εμφανίζονται μειώσεις δήθεν του ελλείμματος που είναι όμως κόλπο. Απλά το κράτος αναβάλλει την πληρωμή τρεχόντων υποχρεώσεών του (σε προμηθευτές, κατασκευαστές, νοσοκομεία, Δήμους, επιστροφές ΦΠΑ κλπ). Δεν μειώνει ουσιαστικά τα ελλείμματα. Απλά, είναι αναξιόπιστος κακοπληρωτής. Αν δεν εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει για το επόμενο τρίμηνο δεν θα δοθεί η επόμενη δόση. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφή. Χρεωκοπία, στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ. Ας μην πούμε άλλα.
Υπάρχει γιατρειά για το διογκωμένο δημόσιο τομέα, χωρίς όμως να υποβαθμιστούν, ακόμη περισσότερο, οι υπηρεσίες προς τους πολίτες;
Και βέβαια υπάρχει. Να αξιολογήσουμε τι ακριβώς χρειαζόμαστε και ποιοι θα μπορούν να το πραγματοποιήσουν. Και όλοι οι υπόλοιποι φορείς και το πλεονάζον προσωπικό εκτός Δημοσίου. Αρχίζοντας από τους 595 φορείς που ιδρύθηκαν τα τελευταία 6 χρόνια. Που προφανέστατα δεν χρειάζονται. Εκεί δουλεύουν νέοι άνθρωποι που μπορούν να προετοιμασθούν για να απασχοληθούν κάπου αλλού. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι εφικτό. Αλλιώς θα υποχρεωθούμε αργότερα να απολύσουμε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες από το Δημόσιο αδιάκριτα από ηλικία, ικανότητες και οικογενειακά βάρη. Χρεωκοπία σημαίνει τέρμα σε όλα. Σε κατανάλωση, σε εισαγωγές , σε μισθούς και κυρίως σε συντάξεις. Προς Θεού, να μην φθάσουμε εκεί.
Στην ιστοσελίδα του forum είναι διάχυτη η κριτική στα «ρουσφέτια και τα συντεχνιακά προνόμια δεκαετιών». Στον πολίτη εκείνο που θα σας θυμίσει ότι και εσείς κυβερνήσατε, τι θα του απαντούσατε;
Ο,τι όποιος δεν ακολουθούσε την πεπατημένη έμενε απλά εκτός Βουλής. Και πήγαινε σπίτι του. Εγώ και με αυτά αηδίασα και εγκατέλειψα από το 1994 την πολιτική. Προειδοποιώντας για το τι πρόκειται να συμβεί. Δεν είδα να ιδρώσει κανενός το αυτί για την πράξη μου εκείνη. Κι απ’ αυτούς ακόμη που σήμερα εξεγείρονται κατά των «διεφθαρμένων» υποτίθεται πολιτικών. Ποιοι από δαύτους ξεσηκώθηκαν τότε για όσους (ο Μάνος, εγώ, ο Αλ Παπαδόπουλος κα) κατήγγειλαν το σύστημα; Και σήμερα ακόμη η απέχθεια προς την πολιτική είναι αποτέλεσμα της οικονομικής εξαθλίωσης. Αν αρχίσουν από αύριο τα κόμματα και πάλι τους διορισμούς και την ρουσφετολογία θα δείτε πως θα μειωθεί και η αποχή στις εκλογές. Οφείλουμε να αλλάξουμε όλοι νοοτροπία, όχι μόνο ο πολιτικοί αλλά και ο λαός, αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να πετύχουμε στο μέλλον.
Επί τη ευκαιρία, «νέος αέρας στο δημόσιο βίο της χώρας» μπορεί να έλθει με πολιτικούς που είναι στο προσκήνιο εδώ και δύο δεκαετίες;
Αν έλεγαν και πίστευαν σε σωστά πράγματα και δεν τους άκουγε κανείς, γιατί όχι; Η κι αν έμαθαν από τα λάθη τους. Βλέπετε πουθενά τους άφθαρτους νέους, με τις ανατρεπτικές αλλά υλοποιήσιμες ιδέες, που δεν προωθούνται; Τα τελευταία δέκα χρόνια η Βουλή έχει ανανεωθεί με εντελώς νέα πρόσωπα σε ποσοστό πάνω από 70 – 80%. Και ακουμπήσαμε την χρεωκοπία. Ο Καραμανλής δεν ήταν νέος πολιτικός; Ο Αλογοσκούφης, ο Ρουσόπουλος, ο Παπαθανασίου; Κι’ από την άλλη μεριά ο Παπακωνσταντινου, ο Ραγκούσης, η Κατσέλη κλπ Και όμως δεν ήμασταν σε θέση σοβαρά να διαπραγματευθούμε με τους δανειστές μας. Και μετακαλέσαμε τον Παπαδήμο. Είδα και τον νέο Τσίπρα, που πρότεινε προεκλογικά να διορίσουμε όλους τους άνεργους στο Δημόσιο!! Ενώ ο ώριμος Κουβέλης λ.χ. διατηρεί μια εξαιρετική σοβαρότητα. Όπως ο Βασίλης Μαρκεζίνης, φτασμένος και καταξιωμένος, που κάθε φορά που μιλάει όλοι προσέχουν. Αν θέλουμε μόνο νέους μπορούμε να ψάξουμε στα Λύκεια. Η, ακόμα καλύτερα, και στους παιδικούς σταθμούς. Χρειάζεται όμως και γνώση. Και προφανώς, εμπειρία.
Πηγή: atithasos
Αιρετικός, όπως πάντα, ο κ. Ανδρέας Ανδριανόπουλος μιλά για τους κομματικούς στρατούς δημοσίων υπαλλήλων, καθώς και για το... κόλπο της κυβέρνησης με το οποίο εμφανίζει μειωμένο το έλλειμμα. Επικρίνει τη «μαγική εικόνα» των προτάσεων που διατυπώνει η ΝΔ και δεν κρύβει τη συμπάθειά του στις απόψεις της κ. Ντόρας Μπακογιάννη. Ο πρόεδρος του Forum για την Ελλάδα αναδεικνύει, τέλος, τις επιπτώσεις ενδεχόμενης χρεοκοπίας.
Χωρίς να έχετε λείψει ποτέ στην πραγματικότητα από τη δημόσια σκηνή, τελευταία δραστηριοποιείστε περισσότερο μέσω του «forum για την Ελλάδα».Τι είναι αυτό το κίνημα «θετικού πολιτικού ακτιβισμού», όπως αυτοαποκαλείται, ποιες οι αρχές και οι στόχοι του;
Είναι μια κίνηση που εκφράζει ανθρώπους προβληματισμένους γα τα μέλλον του τόπου δίχως να αυτοπεριορίζονται από κομματικές ντιρεκτίβες και πολιτικές σκοπιμότητες. Δεν χωράει αμφιβολία πως στο Forum δραστηριοποιούνται άτομα που συμμερίζονται κάποιες αρχές και θέσεις. Όπως είναι η εμπιστοσύνη στην ατομική δράση και υπευθυνότητα των πολιτών και η απεξάρτηση από...
την κηδεμονία ενός καταπιεστικού δημόσιου τομέα. Στη βάση αυτή είναι φυσικό να είμαστε κοντά στις θέσεις που διατύπωσε και η Δημοκρατική Συμμαχία της κας Μπακογιάννη. Δεν εξαιρούμε όμως κανένα από τις προσπάθειές μας. Τις δε προτάσεις πολιτικής που ελπίζουμε πως σύντομα θα...
αρχίσουμε να διατυπώνουμε δεν βάζουμε εμπόδια σε όσους θα θελήσουν να τις υιοθετήσουν. Ακόμα και η κα Παπαρήγα θα είναι καλοδεχούμενη αν θελήσει να προβάλει κάποιες από τις δικές μας καθαρά, αλλά όχι δογματικά, φιλελεύθερες απόψεις.
Το forum προτείνει και καλεί κάθε πολιτικό, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, να στηρίξει τις ιδέες του κινήματός σας, αν συμφωνεί. Αισθάνεστε το τελευταίο διάστημα να είστε πιο κοντά στην πολιτική της κυβέρνησης εν σχέσει με τις προτάσεις της ΝΔ;
Αυτό είναι γεγονός. Η ΝΔ δεν δείχνει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει κατάματα το σημερινπρόβλημα της χώρας. Δεν δείχνει κατ’ αρχήν υπευθυνότητα. Οι προτάσεις της αποτελούν μαγική εικόνα. Πως θα μειώσει το έλλειμμα με την εκποίηση δημόσιας περιουσίας; Η εκτίμηση της πραγματικής της αξίας και μόνο απαιτεί τουλάχιστον ένα με δύο χρόνια. Και μετά: Θα βρεί πρόθυμους αγοραστές σε τιμές ικανοποιητικές; Και πότε. Πως θα μειώσει φόρους όταν δεν δέχεται απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα; Μήπως και θιγούν οι κομματικοί στρατοί. Κάτι στο οποίο μοιάζει με την κυβέρνηση. Που κι αυτή ομιλεί για περικοπή δαπανών αλλά κιτρινίζει και μόνο στην ιδέα απολύσεων εργαζομένων στο δημόσιο μέσω κατάργησης φορέων και οργανισμών. Κανείς τους δεν νοιάζεται για τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα. Που είναι 160.000 μέχρι σήμερα!! Γιατί αυτοί προφανώς δεν έχουν ευδιάκριτη κομματική ταυτότητα. Η κυβέρνηση πάντως, παρά τα λάθη και τις αδυναμίες της, κάνει κάποια πράγματα και δείχνει να προσπαθεί. Η ΝΔ απλά επιδιώκει να επωφεληθεί. Κάτι δηλ τραγικά απαράδεκτο. Και καταλήγει να είναι αντιφατικό. Τι θα πεί «καταψηφίζω το μνημόνιο αλλά αν γίνω κυβέρνηση θα το εφαρμόσω»; Και πως θα επαναδιαπραγματευθείς κάτι που έχεις ήδη υπογράψει; Και πως ισχυρίζεσαι πως έχεις υπερψηφίσει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις όταν καταψήφισες το ασφαλιστικό, το εργασιακό και τον Καλικράτη; Αυτά δεν είναι ούτε αξιόπιστα ούτε και σοβαρά…
Τα όσα μας είπε στην επίσκεψή του κ. Στρος Καν πώς τα ακούσατε; Με ποια συμφωνείτε, με ποια διαφωνείτε;
Δεν είπε και τίποτα που δεν ξέραμε κ. Στρός Κάν. Τα βάρη να τα πληρώσουν οι πλούσιοι, επεσήμανε κι αυτός. Μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Γιατί, ποιοί ακριβώς τα πληρώνουνε μέχρι σήμερα; Αντίθετα από τους κυρίαρχους μύθους. Ποιοι έχουν τις μεγάλες εταιρίες με τους υψηλούς φόρους; Που καλύπτουν περίπου το 50% της άμεσης φορλογίας; Που είναι κατά βάση ΑΕ, Τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις. Δεν είναι επίσης οι υψηλόμισθοι που πληρώνουν τους περισσότερους άμεσους φόρους μισθωτών υπηρεσιών; Και ποιοί καλύπτουν τις ασφαλιστικές εισφορές της μεγαλύτερης μερίδας εργαζομένων; Ποιοι εισέπραξαν τις παροχές, τις επιδοτήσεις και τα χρήματα από τα δανεικά; Με την εξαίρεση προμηθευτών και εργολάβων του δημοσίου τα χρήματα πήγαν σε επιδοτήσεις, και σε αυξήσεις μισθών και συντάξεων. Δεν πήγαν για να αγοράσουν βαπόρια οι εφοπλιστές κι εργοστάσια οι βιομήχανοι. Στην Ευρώπη, που έχει υπ όψιν του ο κ. Στρός Καν, ο άμεσος φόρος περιλαμβάνει και εισφορές και τέλη κυκλοφορίας. Εδώ η επιχείρηση τα αναλαμβάνει όλα αυτά εξ ονόματος του εργαζόμενου. Με δικό της κόστος. Και ποιος κάνει φοροδιαφυγή; Το ζήτημα εδώ δεν είναι πως λίγοι δηλώνουν (μέχρι προ τινος τουλάχιστον) πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο. Αλλά πόσες εκατοντάδες χιλιάδες δηλώνουν κάτω από 10.000! Αν αυτό είναι αλήθεια, τότε πως εκινείτο η αγορά; Πως βρέθηκαν εκατοντάδες, υποτίθεται φτωxοί, αγρότες στην Λάρισα με ομόλογα της Lehman Brothers; Τα περί μισθού και παραγωγικότητας που είπε είναι σωστά. Αλλά στην στημένη συζήτηση δεν βρέθηκε βουλευτής να τον ρωτήσει αν συμφωνεί για ανάμιξη του κράτους σε ρυθμίσεις περικοπής μισθών στον ιδιωτικό τομέα; Με κατάργηση ουσιαστικά των συλλογικών συμβάσεων; Διότι το ΔΝΤ διαφωνεί με κάτι τέτοιο, για το οποίο επιμένουν οι φοβικοί απέναντι στον πληθωρισμό Γαλλο-Γερμανοί της Ευρ. Ενωσης και της Ευρωπ. Τράπεζας.
Δεν είναι λίγοι εκείνοι, και οικονομολόγοι, που πιστεύουν ότι η τρέχουσα συνταγή δεν θα σώσει, τελικώς, τον… ασθενή. Συμμερίζεστε την ανησυχία αυτή;
Ετσι που συμπεριφέρεται ο ασθενής (κοινή γνώμη, ΜΜΕ και πολιτικές αρχές) κατά πάσα πιθανότητα έχετε δίκιο. Κατ’ αρχήν είναι ολοφάνερο πως δεν κάναμε σοβαρή διαπραγμάτευση. Ισως ούτε καν διαπραγμάτευση. Δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, γιατί ηχεί σοσιαλιστικό, βίαιες αυξήσεις φόρων ενώ ήταν πρακτικά αδύνατο να περιμένουμε αντίστοιχη αύξηση εσόδων. Εξοντώσαμε έτσι την αγορά, δυσκολεύοντας κάθε προοπτική ανάκαμψης. Κάνουμε όλοι κόλπα για να αποφύγουμε την μείωση των δημοσίων δαπανών. Δεν καταργούνται φορείς, γίνονται - αντί για απολύσεις - μετατάξεις και δεν μειώνονται έτσι τα έξοδα. Εμφανίζονται μειώσεις δήθεν του ελλείμματος που είναι όμως κόλπο. Απλά το κράτος αναβάλλει την πληρωμή τρεχόντων υποχρεώσεών του (σε προμηθευτές, κατασκευαστές, νοσοκομεία, Δήμους, επιστροφές ΦΠΑ κλπ). Δεν μειώνει ουσιαστικά τα ελλείμματα. Απλά, είναι αναξιόπιστος κακοπληρωτής. Αν δεν εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις που έχουμε αναλάβει για το επόμενο τρίμηνο δεν θα δοθεί η επόμενη δόση. Το αποτέλεσμα θα είναι καταστροφή. Χρεωκοπία, στάση πληρωμών, έξοδος από το ευρώ. Ας μην πούμε άλλα.
Υπάρχει γιατρειά για το διογκωμένο δημόσιο τομέα, χωρίς όμως να υποβαθμιστούν, ακόμη περισσότερο, οι υπηρεσίες προς τους πολίτες;
Και βέβαια υπάρχει. Να αξιολογήσουμε τι ακριβώς χρειαζόμαστε και ποιοι θα μπορούν να το πραγματοποιήσουν. Και όλοι οι υπόλοιποι φορείς και το πλεονάζον προσωπικό εκτός Δημοσίου. Αρχίζοντας από τους 595 φορείς που ιδρύθηκαν τα τελευταία 6 χρόνια. Που προφανέστατα δεν χρειάζονται. Εκεί δουλεύουν νέοι άνθρωποι που μπορούν να προετοιμασθούν για να απασχοληθούν κάπου αλλού. Δεν είναι εύκολο αλλά είναι εφικτό. Αλλιώς θα υποχρεωθούμε αργότερα να απολύσουμε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες από το Δημόσιο αδιάκριτα από ηλικία, ικανότητες και οικογενειακά βάρη. Χρεωκοπία σημαίνει τέρμα σε όλα. Σε κατανάλωση, σε εισαγωγές , σε μισθούς και κυρίως σε συντάξεις. Προς Θεού, να μην φθάσουμε εκεί.
Στην ιστοσελίδα του forum είναι διάχυτη η κριτική στα «ρουσφέτια και τα συντεχνιακά προνόμια δεκαετιών». Στον πολίτη εκείνο που θα σας θυμίσει ότι και εσείς κυβερνήσατε, τι θα του απαντούσατε;
Ο,τι όποιος δεν ακολουθούσε την πεπατημένη έμενε απλά εκτός Βουλής. Και πήγαινε σπίτι του. Εγώ και με αυτά αηδίασα και εγκατέλειψα από το 1994 την πολιτική. Προειδοποιώντας για το τι πρόκειται να συμβεί. Δεν είδα να ιδρώσει κανενός το αυτί για την πράξη μου εκείνη. Κι απ’ αυτούς ακόμη που σήμερα εξεγείρονται κατά των «διεφθαρμένων» υποτίθεται πολιτικών. Ποιοι από δαύτους ξεσηκώθηκαν τότε για όσους (ο Μάνος, εγώ, ο Αλ Παπαδόπουλος κα) κατήγγειλαν το σύστημα; Και σήμερα ακόμη η απέχθεια προς την πολιτική είναι αποτέλεσμα της οικονομικής εξαθλίωσης. Αν αρχίσουν από αύριο τα κόμματα και πάλι τους διορισμούς και την ρουσφετολογία θα δείτε πως θα μειωθεί και η αποχή στις εκλογές. Οφείλουμε να αλλάξουμε όλοι νοοτροπία, όχι μόνο ο πολιτικοί αλλά και ο λαός, αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να πετύχουμε στο μέλλον.
Επί τη ευκαιρία, «νέος αέρας στο δημόσιο βίο της χώρας» μπορεί να έλθει με πολιτικούς που είναι στο προσκήνιο εδώ και δύο δεκαετίες;
Αν έλεγαν και πίστευαν σε σωστά πράγματα και δεν τους άκουγε κανείς, γιατί όχι; Η κι αν έμαθαν από τα λάθη τους. Βλέπετε πουθενά τους άφθαρτους νέους, με τις ανατρεπτικές αλλά υλοποιήσιμες ιδέες, που δεν προωθούνται; Τα τελευταία δέκα χρόνια η Βουλή έχει ανανεωθεί με εντελώς νέα πρόσωπα σε ποσοστό πάνω από 70 – 80%. Και ακουμπήσαμε την χρεωκοπία. Ο Καραμανλής δεν ήταν νέος πολιτικός; Ο Αλογοσκούφης, ο Ρουσόπουλος, ο Παπαθανασίου; Κι’ από την άλλη μεριά ο Παπακωνσταντινου, ο Ραγκούσης, η Κατσέλη κλπ Και όμως δεν ήμασταν σε θέση σοβαρά να διαπραγματευθούμε με τους δανειστές μας. Και μετακαλέσαμε τον Παπαδήμο. Είδα και τον νέο Τσίπρα, που πρότεινε προεκλογικά να διορίσουμε όλους τους άνεργους στο Δημόσιο!! Ενώ ο ώριμος Κουβέλης λ.χ. διατηρεί μια εξαιρετική σοβαρότητα. Όπως ο Βασίλης Μαρκεζίνης, φτασμένος και καταξιωμένος, που κάθε φορά που μιλάει όλοι προσέχουν. Αν θέλουμε μόνο νέους μπορούμε να ψάξουμε στα Λύκεια. Η, ακόμα καλύτερα, και στους παιδικούς σταθμούς. Χρειάζεται όμως και γνώση. Και προφανώς, εμπειρία.
Πηγή: atithasos
Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010
Ο ΒΡΟΓΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
Η Ελλάδα είναι ίσως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό αποδεκτών δημοσίων προσόδων από οποιαδήποτε άλλη, τουλάχιστον της Ευρώπης. Πουθενά αλλού δεν υπάρχει η πολιτική συνήθεια ο Πρωθυπουργός κάθε Σεπτέμβριο να εμφανίζεται σε μια αμφίβολης χρησιμότητας οικονομική εκδήλωση, την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, και να εξαγγέλλει παροχές προς τους πολίτες. Σε όλες τις χώρες ο Πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του διαχειρίζεται τα δημόσια οικονομικά με τρόπο αποτελεσματικό ώστε οι πολίτες, σε ένα περιβάλλον ασφάλειας και οικονομικής σταθερότητας, να προωθούν τα συμφέροντα και τις δουλειές τους. Μοναχά στην Ελλάδα η κυβέρνηση επιδίδεται κάθε χρόνο σε οικονομικές παροχές προς τους πολίτες. Και στη συνέχεια φέρνει καινούργια φορολογικά νομοσχέδια – κι αυτό ελληνική πρωτοτυπία – για να εξασφαλίσει τους πόρους για τα καινούργια έξοδα που η ίδια αυτόβουλα δημιούργησε.
Πηγή: andrianopoulos.gr
Με βάση την λογική αυτή η χώρα έφτασε αναπόφευκτα στην σημερινή οικονομική κατάντια. Η αγωνία για το αύριο είναι πλέον πιεστική. Αλλά δίχως να γίνεται ακόμα συζήτηση για την αλλαγή νοοτροπίας και λαϊκών προσδοκιών. Εφ όσον ο κόσμος θα εξακολουθήσει να περιμένει από τον δημόσιο τομέα την λύση κάθε προβλήματος και οι πολιτικοί – κυβερνώντες η αντιπολιτευόμενοι – να βλέπουν το κράτος σαν φιλανθρωπικό περίπου ίδρυμα που οφείλει να απορροφά την ανεργία και να παρεμβαίνει με κάθε ευκαιρία στην λειτουργία της οικονομίας. Ακόμα και σήμερα που έχουμε φτάσει στα όρια της εθνικής μας αντοχής τίποτα στην ουσία δεν έχει αλλάξει.
Η χώρα εξακολουθεί να ξοδεύει πολύ περισσότερα από όσα παράγει. Της είναι κατά συνέπεια αδύνατον να επιβιώσει χωρίς δανεικά. Και αναδεικνύεται έτσι σε ολόκληρο το αποκρουστικό της μεγαλείο η υποκρισία όσων καταγγέλλουν το Μνημόνιο, τους διεθνείς μας δανειστές, το ΔΝΤ και την Τρόικα αλλά την ίδια στιγμή υπεραμύνονται κάθε λογής κεκτημένου κι αρνούνται την όποια περικοπή δημοσίων εξόδων. Με ποιο τρόπο είναι δυνατόν αντιμετωπισθεί η μαγική αυτή εικόνα ουδείς είναι σε θέση να εξηγήσει. Πως θα απεγκλωβισθούμε από την εξάρτηση μας από ξένους πιστωτικούς μηχανισμούς όταν αδυνατούμε να φέρουμε κάποια ισορροπία στα οικονομικά μας και να ελαττώσουμε τα έξοδα που είναι απαραίτητα για την επιβίωση και την κοινωνική μας ισορροπία; Πως θα εξασφαλίσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια, το εξωτερικό μας κύρος και την κρατική μας κυριαρχία αν είμαστε συνέχεια αναγκασμένοι να επιβιώνουμε με δανεικά που μας διαθέτουν οι λογής «μισητοί καπιταλιστές»;
Το ΚΚΕ λ.χ. αρνείται να παραστεί στην συζήτηση στην Βουλή με τον επι κεφαλής του ΔΝΤ Στρός Κάν. Προφανώς επειδή διαφωνεί κάθετα με την σχετική σύμβαση που έχει συνάψει η χώρα μας με τον οργανισμό αυτό. Σεβαστή η άποψή του. Χρησιμότερη όμως θα ήταν η πρότασή του για τον τρόπο αποπληρωμής των εθνικών μας χρεών δίχως την συμβολή του ΔΝΤ.
Καθώς και η άποψή του για τον τρόπο επιβίωσης της χώρας διατηρώντας τα έξοδα στα σημερινά τους ύψη (το ΚΚΕ υπεραμύνεται όλων των υπαλληλικών «κατακτήσεων» και υπερθεματίζει σε προτάσεις για αυξήσεις δημοσίων δαπανών) και δίχως την ύπαρξη δανειστών για να τα καλύψουν. Κάτι παρόμοιο ισχύει βέβαια και για την ΝΔ. Που καταγγέλλει μεν το Μνημόνιο, αλλά δεσμεύεται, στην περίπτωση που θα γίνει κυβέρνηση, να το ..εφαρμόσει.
Το αναπάντητο ερώτημα πάντως παραμένει σχετικά με την αντιμετώπιση του συνεχώς διογκούμενου εξωτερικού μας χρέους. Κάθε εκταμίευση από πλευράς των δανειστών μας διογκώνει την εξάρτησή μας από ολοένα και μεγαλύτερα οικονομικά μεγέθη που βρίσκονται στα χέρια οργανισμών έξω από τον έλεγχο της χώρας. Κι όσο διαρκεί το Μνημόνιο, κι’ εξακολουθούμε να ξοδεύουμε πολύ περισσότερα από όσα παράγουμε, τα χρήματα που εισπράττουμε από τους δανειστές μας θα πηγαίνουν κατά κύριο λόγο σε κάλυψη τρεχουσών αναγκών και πολύ λιγότερο σε εξόφληση παλαιών υποχρεώσεων. Το χρέος λοιπόν θα μεγαλώνει. Εξ ίσου και η εξάρτηση της χώρας. Με άγνωστες και ιδιαίτερα ανησυχητικές μελλοντικές συνέπειες. Ορατή διέξοδος στην διαδικασία αυτή δεν υπάρχει. Κανένας δεν διαθέτει κάποια ικανοποιητική απάντηση.
Για όσο διάστημα την χώρα θα την κυβερνούν παρατάξεις που δεν έχουν το θάρρος να ανατρέψουν τα δεδομένα και, μιλώντας με ειλικρίνεια στον λαό, να αντιστρέψουν την πορεία διόγκωσης του κράτους, τα εφιαλτικά μελλοντικά αδιέξοδα θα είναι πάντα κοντά. Ανεξάρτητα από το Μνημόνιο και τις θέσεις των πιστωτών της χώρας είναι απαραίτητη μια πολιτική δραστικής περικοπής δημοσίων εξόδων. Και οικοδόμησης μιας κοινωνίας απεξαρτημένης από τον δημόσιο τομέα. Για να αρχίσει να δυναμώνει η οικονομία. Και να μειώνεται ουσιαστικά το χρέος. Ώστε να αρχίσουμε να αναπνέουμε όλοι με αισιοδοξία.
Πηγή: andrianopoulos.gr
Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2010
Στατιστικά επισκεψιμότητας ιστιοσελίδων πολιτικών κομμάτων
Παρά τις δημοσκοπήσεις των οποίων η αξιοπιστία ελέγχεται ... το Κίνημα της Δημοκρατικής Συμμαχίας αφήνει τον δικομματισμό αρκετά πίσω και μάλιστα με διπλάσιο ποσοστό στην επισκεψιμότητα της ιστοσελίδας τους πράγμα που σημαίνει ότι το ενδιαφέρον για την νέα πρόταση μέσα σε ελάχιστο χρόνο κατάφερε να κερδίσει σκεπτόμενους νέους ανθρώπους.
Σας παραθέτουμε τα στατιστικά στοιχεία της έγριτης ALEXA web information company
1 Δημοκρατική Συμμαχία Νο 550 στην Ελλάδα σε επισκεψιμότητα
2 ΝΔ Νο 1107 '' ''
3 ΠΑΣΟΚ Νο 1616 '' ''
Σας παραθέτουμε τα στατιστικά στοιχεία της έγριτης ALEXA web information company
1 Δημοκρατική Συμμαχία Νο 550 στην Ελλάδα σε επισκεψιμότητα
2 ΝΔ Νο 1107 '' ''
3 ΠΑΣΟΚ Νο 1616 '' ''
Πρόταση «βόμβα» από την Ντ. Μπακογιάννη
Πρόταση «βόμβα» από την Ντ. Μπακογιάννη. Η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας πρότεινε τη μεταφορά 100 εκ. Ευρώ από το ανταποδοτικό τέλος της ΕΡΤ προκειμένου να αυξηθεί το ΕΚΑΣ.
Η κ. Μπακογιάννη τοποθετήθηκε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής όπου συνεχίζεται η συζήτηση για τον προϋπολογισμό και πρότεινε την αύξηση του ΕΚΑΣ κατά 150 εκ. Ευρώ.
Μάλιστα, η κ. Μπακογιάννη πρότεινε και συγκεκριμένους «κωδικούς» από τους οποίους θα προέλθουν τα χρήματα. Συγκεκριμένα πρότεινε τη μεταφορά 100 εκ. Ευρώ από το ανταποδοτικό τέλος της ΕΡΤ με αντίστοιχες περικοπές στους κρατικούς σταθμούς, περικοπές στο κονδύλι της Βουλής κατά 10 εκ. Ευρώ, μειώσεις στις επιχορηγήσεις των κομμάτων αλλά και «μαχαίρι» στο αυξημένο τέλος αλληλεγγύης στις συντάξεις πολιτικού χαρακτήρα, όπως είναι οι βουλευτικές.
Η κ. Μπακογιάννη ζήτησε και πάλι τον περιορισμό του Δημοσίου κατά 1/3 αλλά και τη μείωση των φορολογικών συντελεστών. Στην επιτροπή τοποθετήθηκε και η αρχηγός της ΔΗΣΥ Ντόρα Μπακογιάννη η οποία έκανε λόγο για έναν πολύ κρίσιμο προϋπολογισμό.
Η κ. Μπακογιάννη εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην ΝΔ λέγοντας χαρακτηριστικά '' οι αντιμνημονιακοί τόνοι έχουν πέσει και η άποψη για μηδενισμό του ελλείμματος ξεχάστηκε σε ένα ντουλάπι της Ρηγίλλης και θα μείνει εκεί ενόψει της μετακόμισης στη Συγγρού’’.
Αναρτήθηκε από GREEK LIBERAL
Η κ. Μπακογιάννη τοποθετήθηκε στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής όπου συνεχίζεται η συζήτηση για τον προϋπολογισμό και πρότεινε την αύξηση του ΕΚΑΣ κατά 150 εκ. Ευρώ.
Μάλιστα, η κ. Μπακογιάννη πρότεινε και συγκεκριμένους «κωδικούς» από τους οποίους θα προέλθουν τα χρήματα. Συγκεκριμένα πρότεινε τη μεταφορά 100 εκ. Ευρώ από το ανταποδοτικό τέλος της ΕΡΤ με αντίστοιχες περικοπές στους κρατικούς σταθμούς, περικοπές στο κονδύλι της Βουλής κατά 10 εκ. Ευρώ, μειώσεις στις επιχορηγήσεις των κομμάτων αλλά και «μαχαίρι» στο αυξημένο τέλος αλληλεγγύης στις συντάξεις πολιτικού χαρακτήρα, όπως είναι οι βουλευτικές.
Η κ. Μπακογιάννη ζήτησε και πάλι τον περιορισμό του Δημοσίου κατά 1/3 αλλά και τη μείωση των φορολογικών συντελεστών. Στην επιτροπή τοποθετήθηκε και η αρχηγός της ΔΗΣΥ Ντόρα Μπακογιάννη η οποία έκανε λόγο για έναν πολύ κρίσιμο προϋπολογισμό.
Η κ. Μπακογιάννη εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στην ΝΔ λέγοντας χαρακτηριστικά '' οι αντιμνημονιακοί τόνοι έχουν πέσει και η άποψη για μηδενισμό του ελλείμματος ξεχάστηκε σε ένα ντουλάπι της Ρηγίλλης και θα μείνει εκεί ενόψει της μετακόμισης στη Συγγρού’’.
Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010
Η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη στις εσωτερικές της αντιφάσεις
Η πρόεδρος του κινήματος «Δημοκρατική Συμμαχία» Ντόρα Μπακογιάννη μίλησε σήμερα στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων για τον προϋπολογισμό. Ακολουθεί η ΠΛΗΡΗΣ ομιλία της Ντόρας Μπακογιάννη:
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ο προϋπολογισμός του 2011 είναι ο κρισιμότερος που έχουμε ποτέ συζητήσει στην αίθουσα αυτή, τουλάχιστον μετά την μεταπολίτευση. Από την εκτέλεσή του θα κριθούν μέσα στις επόμενους μήνες τρεις κρίσιμες προκλήσεις: η αποφυγή της χρεοκοπίας, η πιθανότητα επανόδου της χώρας στις διεθνείς αγορές και η επανεκκίνηση της αναπτυξιακής διαδικασίας που είναι το μεγάλο ζητούμενο για να υπάρξουν επενδύσεις και νέες δουλειές στον τόπο.
Από τα στοιχεία που περιλαμβάνει το κείμενο που κατατέθηκε στη Βουλή ο απολογισμός του 2009 και οι εκτιμήσεις πραγματοποίησης του 2010, αντανακλούν τις τεράστιες αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος.
Ο προϋπολογισμός του 2010 που συζητήσαμε το τέλος του 2009 αποδείχθηκε ότι...
δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα. Ήταν προϊόν της σύγκρουσης του προεκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, της εποχής «υπάρχουν λεφτά», με την αδήριτη πραγματικότητα. Ήταν ένας προϋπολογισμός με διάρκεια ζωής λίγων μόλις εβδομάδων και κατέληξε στα δραματικά γεγονότα του μνημονίου. Με δεδομένο ότι η σημερινή τραγική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας αποτελεί το αποτέλεσμα μιας μακράς καταστροφικής πορείας τριάντα χρόνων , η συζήτηση για τις ευθύνες δεν μπορεί να περιοριστεί στο πλαίσιο δύο μόλις προϋπολογισμών. Ταυτόχρονα η κρισιμότητα των περιστάσεων και η ανάγκη επίτευξης μιας στοιχειώδους εθνικής συνεννόησης, για να επιτύχουμε τους στόχους του προϋπολογισμού, απαιτούν από όλους μας να συνεισφέρουμε στη συζήτηση με τρόπο θετικό και με μοναδικό κριτήριο την έκτακτη εθνική ανάγκη στην οποία βρισκόμαστε.
Με το πνεύμα αυτό θα ξεκινήσω από τις αδυναμίες στην εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2010 και θα συνεχίσω με τους σοβαρούς κινδύνους του προϋπολογισμού του 2011.
Βασική αδυναμία του προϋπολογισμού του 2010 ήταν η προσπάθεια να μειωθεί το έλλειμμα με μια τεράστια αύξηση των φορολογικών συντελεστών. Επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ η οποία αποφασίστηκε πριν προκύψει η συμφωνία για τη δανειακή σύμβαση με την Ευρώπη. Επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που δεν οδήγησε σε αντίστοιχη αύξηση εσόδων. Αντιθέτως δημιούργησε ασφυκτικές συνθήκες στον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα το καταγράφουν όλοι οι δείκτες: Οι επιχειρήσεις και οι μικρομεσαίοι ασφυκτιούν. Η ανεργία διογκώνεται.
Το πρόβλημα της πολιτικής της κυβέρνησης δεν ήταν μόνο, ότι ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός, δεν λειτούργησε αποτελεσματικά και τα έσοδα που προέβλεψε δεν ήρθαν. Πιο σημαντικό ήταν ότι στην ουσία απέτυχε και ο όποιος σχεδιασμός για τις δαπάνες. Η κυβέρνηση ακολούθησε τον εύκολο δρόμο. Έκοψε τις δαπάνες οριζόντια και αδιακρίτως, αλλά σε πολλούς τομείς -κυρίως στην υγεία και τις ΔΕΚΟ, αλλά και σε ό,τι αφορά πολλές πολιτικές δαπάνες- η κακή διαχείριση και οι σπατάλες έμειναν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.
Μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα, η ίδια η Βουλή, που ξόδεψε ακριβώς όσα και το 2009, 218 εκ. Ευρώ , υπερβαίνοντας κατά 17 εκ. ευρώ την πρόβλεψη του μνημονίου. Αυτά τα 17 εκ. είναι λίγα θα ήταν όμως 2% επιπλέον αύξηση στο ΕΚΑΣ φέτος, το οποίο μειώθηκε το 2010 κατά 145 εκ. Είναι μικρό το ύψος της δαπάνης, δείχνει όμως ανάγλυφα την άρνηση του πολιτικού μας συστήματος να αποδεχθεί την νέα πραγματικότητα.
Δεύτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα η αναφορά στην εισηγητική έκθεση ότι για τις κυριότερες ΔΕΚΟ (Μετρό, ΕΘΕΛ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ, ΤΡΑΜ ΑΕ, ΕΛΓΑ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, ΟΣΕ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΡΤ, ΚΕΕΛΠΝΟ, ΕΟΤ, Κοινωνία της Πληροφορίας), το υπουργείο Οικονομικών «δεν κατέστη δυνατό» να έχει «αξιόπιστα οικονομικά στοιχεία», με την μη σοβαρή δικαιολογία της πρόσφατης αναταξινόμησης τους στους φορείς γενικής κυβέρνησης. Είναι αδιανόητο 14 μήνες μετά την ανάληψη της κυβέρνησης το Υπουργείο Οικονομικών να μας δηλώνει ότι δεν ξέρει τι συμβαίνει στις ΔΕΚΟ.
Τρίτο χαρακτηριστικό παράδειγμα η απελπιστική περίπτωση του ΟΣΕ. Την ώρα που η κυβέρνηση στην ουσία έχει κηρύξει στάση πληρωμών για όλους όσους συναλλάσσονται με το δημόσιο, είτε αυτοί διεκδικούν αποπληρωμή για έργα και προμήθειες, είτε επιστροφή ΦΠΑ από εξαγωγές, στεγνώνοντας την αγορά και τις επιχειρήσεις από ρευστότητα, το δημόσιο δανείζεται για να πληρώσει τα υπέρογκα ημερήσια ελλείμματα του ΟΣΕ.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη στις εσωτερικές της αντιφάσεις. Η πλειοψηφία των υπουργών ταλαντεύεται μεταξύ αναποτελεσματικότητας και άρνησης της πραγματικότητας.
Βασική αδυναμία του προϋπολογισμού του 2011 είναι η προβλεπόμενη πολύ μικρή βελτίωση του ελλείμματος του τακτικού προϋπολογισμού, μόλις 0,8% του ΑΕΠ. Πρόβλεψη η οποία στηρίζεται κατά κύριο λόγο σε αβέβαια και μη επαναλαμβανόμενα έσοδα, από τυχερά παιχνίδια, φορολογικά πρόστιμα, άδειες συχνοτήτων, επιτάχυνση επίλυσης φορολογικών διαφορών κ.λπ..
Κύριοι της κυβέρνησης προσπαθείτε να δημιουργήσετε μια εικονική πραγματικότητα. Στην οποία όμως ούτε εσείς οι ίδιοι πιστεύετε.
Απόδειξη της προχειρότητας με την οποία αντιμετωπίζετε το θέμα των δαπανών είναι το γεγονός ότι εδώ και 14 μήνες δεν έχουν δημιουργηθεί οι υποδομές μηχανοργάνωσης, ούτε έχουν επιλεγεί οι κατάλληλες διοικήσεις στα ταμεία και τα Νοσοκομεία για να μπορούμε βάσιμα να ελπίζουμε ότι θα επιτευχθεί η εξοικονόμηση στις δαπάνες υγείας κατά 2,1 δις. Εξοικονόμηση που θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και τα 4 δις σε όλες τις δαπάνες υγείας αν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις έτσι ώστε να μην ελεγχθούν μόνο οι τιμές αλλά και ο όγκος της προκλητικής ζήτησης ιατρικών πράξεων. Η υπερβολική και μη αναγκαία χρήση φαρμάκων, ιατρικών αναλωσίμων, εξετάσεων κ.λπ.
Υπάρχουν και άλλα αρκετά σημεία πιθανής αποτυχίας στα έσοδα και τις δαπάνες, που αθροιζόμενα μπορεί να μας φέρουν την καταστροφή. Αβεβαιότητες όπως τα 500 εκ. εξοικονόμησης από τον Καλλικράτη, οι υπεραισιόδοξες αυξήσεις εσόδων στις ΔΕΚΟ (π.χ. προβλέπεται διπλασιασμός εσόδων στον ΟΔΙΕ, στην ΕΘΕΛ και στον ΗΣΑΠ με πάνω από 300 εκ. επιπλέον έσοδα), η ανεξήγητη στην εισηγητική έκθεση αύξηση της προβλεπόμενης απόδοσης των τεκμηρίων από τα 400 στα 700 εκ. Ευρώ (μεταξύ μνημονίου και προϋπολογισμού). Επίσης ελλοχεύουν κίνδυνοι που αφορούν μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων λόγω της αβεβαιότητας σε σχέση με την πραγματική έκταση την οποία θα έχει τελικά η ύφεση και η φοροδοτική ικανότητα της αγοράς, καθώς θα κλείνει λόγω έλλειψης ρευστότητας και προοπτικής μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων.
Το σοβαρότερο πρόβλημα όμως είναι η έκταση και το είδος της προσαρμογής που επιχειρείται το 2011. Σε επίπεδο Γενικής Κυβέρνησης, που περιλαμβάνει και απεικονίζει τα πάντα, το 2011 επιχειρείται μια προσαρμογή 2,1% του ΑΕΠ, εκ των οποίων 1,6% στα έσοδα (κυρίως με έκτακτα έσοδα) και 0,5% στις δαπάνες. Σχέση προσαρμογής που λειτουργεί εις βάρος του ιδιωτικού και παραγωγικού τομέα της οικονομίας. Όπως είναι λάθος η προσπάθεια προσαρμογής να οδηγήσει σε μια γραμμική και ανεξέλεγκτη μείωση των μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας δεν είναι το ύψος δαπάνης της μισθωτής εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αλλά τα προβλήματα που δημιουργεί το κράτος και η παρεμβατικότητα του στην επιχειρηματικότητα και στην αναπτυξιακή διαδικασία.
Η δική μας θέση είναι ότι η σχέση προσαρμογής θα έπρεπε να είναι ακριβώς αντίθετη: Να δίνει πολύ μεγαλύτερο βάρος στις δαπάνες και όχι στα έσοδα. Η καθυστέρηση προσαρμογής στις ΔΕΚΟ και σε πολλά σημεία του κεντρικού κράτους, όπου βρίσκονται τα σπλάχνα της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και γενικότερα του κομματικού συστήματος, κλείνει χιλιάδες επιχειρήσεις και καταστρέφει πολλές δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Θέσεις παραγωγικές επιχειρηματιών και εργαζομένων που παράγουν και δημιουργούν πλούτο. Εκεί όμως βρίσκονται τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, κατά το κομματικό μας σύστημα. Εκεί μπορεί οι άνθρωποι να απολύονται χωρίς διαδηλώσεις, χωρίς απεργίες, χωρίς να χάνουν τον ύπνο τους οι κομματάρχες, που δεν τους διόρισαν και οι συνδικαλιστικοί φορείς που δεν τους εκπροσωπούν. Αυτό δεν είναι πλέον ανεκτό.
Ο μεγαλύτερος εντούτοις κίνδυνος για την χώρα βρίσκεται σε αυτά που δεν περιλαμβάνει ο σημερινός προϋπολογισμός. Στην ξεχασμένη υποσημείωση του μνημονίου, σύμφωνα με την οποία το 2012, 2013 και 2014, θα πρέπει να γίνει πρόσθετη μη προσδιορισμένη σήμερα μείωση του ελλείμματος ύψους 11 δις ευρώ. Η καθυστερημένη αυτή προσαρμογή, σε συνδυασμό με την αλματώδη αύξηση του χρέους, καθώς τα ελλείμματα μειώνονται βραδύτερα και με μεγαλύτερο κόστος για τον ιδιωτικό τομέα, είναι αυτή που εμποδίζει ακόμα και την σκέψη έστω για πρόσβαση στις αγορές. Με spread στις 900 μονάδες βάσης δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Για αυτό και εμείς μιλάμε για ανάγκη σαρωτικών διαρθρωτικών αλλαγών άμεσα σε όλα τα επίπεδα.
Κεντρική αλλαγή ο περιορισμός της έκτασης του δημοσίου τομέα, με ευρύτερη συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων, κατά το 1/3 στην επόμενη δεκαετία, με μαζικές αποκρατικοποιήσεις και μεταφορά δραστηριοτήτων στον ιδιωτικό τομέα. Για αυτό και μιλάμε για κατάργηση της μονιμότητας των νεοπροσλαμβανόμενων υπαλλήλων, για εφαρμογή ενός ενιαίου φορολογικού συντελεστή της τάξεως του 20% στις επιχειρήσεις το ταχύτερο δυνατόν, για μαζική και αποφασιστική άρση των εμποδίων στην επιχειρηματικότητα. Για αυτό και ζητάμε δραστική αλλαγή συνδικαλιστικού μοντέλου με συνδικαλιστές που να εργάζονται και οικειοθελή κατάργηση των κομματικών παρατάξεων στα συνδικάτα και τα πανεπιστήμια.
Ζητούμε δραστικότερες, σαρωτικές αλλαγές και για ένα ακόμα λόγο. Γιατί το τεράστιο ύψος του χρέους και η καθυστέρηση κανονικής πρόσβασης στις αγορές, μπορούν σε περίπτωση αύξησης των διεθνών επιτοκίων, που βρίσκονται σήμερα σε ιστορικό χαμηλό, να τινάξουν οποιαδήποτε προσπάθεια ανάκαμψης στον αέρα. Και δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στο δημόσιο, αλλά και στο ιδιωτικό χρέος.
Ταχύτερες αλλαγές θα μας επιτρέψουν επίσης να αποκτήσουμε ξανά αξιόπιστη φωνή στο εσωτερικό της Ένωσης, όπου τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά. Η Ελλάδα μπορεί κινούμενη ταχύτερα κατ' εξοχήν να συνεισφέρει στη βιωσιμότητα της ευρωζώνης και να συμμαχήσει έτσι περισσότερο αξιόπιστα με όσους ζητούν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μια κάπως χαλαρότερη νομισματική πολιτική, που θα μας διευκόλυνε να αποκαταστήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας, όπως και την ανταγωνιστικότητα των άλλων χωρών του νότου. Ο διάλογος αυτός -κυρίως με τους Γερμανούς- πρέπει να ανοίξει, αν θέλουμε η ευρωζώνη να αποφύγει τα χειρότερα. Και στο πνεύμα του ευρωπαϊκού συμβιβασμού, ο νότος να προσφέρει περισσότερη δημοσιονομική πειθαρχία και βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές και ο βοράς ένα φθηνότερο ευρώ.
Χρειαζόμαστε όμως σαρωτικές διαρθρωτικές αλλαγές και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί δεν είναι δυνατόν να βιώνεται η κρίση αυτή χωρίς ένα ανεκτό δίκτυ προστασίας για τους πραγματικά κοινωνικά αδυνάτους. Γνωρίζοντας πολύ καλά την δημοσιονομική πραγματικότητα, αλλά και την εικόνα που έχει ο μέσος πολίτης για το πολιτικό σύστημα προτείνω μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική δαπάνη, με συμβολικό αλλά και ουσιαστικό χαρακτήρα. Την αύξηση του ΕΚΑΣ κατά 150 εκ. Ευρώ. Θυμίζω ότι το 2010 μειώθηκε κατά 145 εκ Ευρώ. Αυτά τα 150 εκ. Ευρώ, για τους συνταξιούχους μπορούμε να τα εξασφαλίσουμε με συγκεκριμένες περικοπές. Με περικοπές από το κονδύλι της Βουλής (10 εκ.), το κονδύλι για τα κόμματα (με μείωση από τα 75 στα 55 εκ.), αυξημένο τέλος αλληλεγγύης στις μεγάλες συντάξεις πολιτικού χαρακτήρα για τις οποίες δεν έχουν πληρωθεί αντίστοιχες εισφορές (συντάξεις βουλευτών, ευρωβουλευτών, Γενικών Γραμματέων Υπουργείων, Διοικητών Οργανισμών και Τραπεζών κ.λπ. με απόδοση 10 εκ. ευρώ), και από την μεταφορά 100 εκ. από τον πόρο που πληρώνεται για την ΕΡΤ στον τακτικό προϋπολογισμό, με αντίστοιχες περικοπές στον αριθμό των κρατικών σταθμών. Είναι συγκεκριμένη πρόταση σαφής, και θα βοηθούσε και τους ανθρώπους που έχουν πράγματι ανάγκη αλλά και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος.
Πριν ολοκληρώσω θα ήθελα να κάνω μια σύντομη αναφορά στην τοποθέτηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Βλέπω με ικανοποίηση ότι οι αντιμνημονιακοί τόνοι έχουν πέσει και ο μηδενισμός του ελλείμματος έχει αποσυρθεί στα ενδότερα της Ρηγίλλης και απ' ότι κατάλαβα θα ξεχαστεί εκεί σε κάποιο ντουλάπι εν όψει της μετακόμισης στη Συγγρού.
Λογικό είναι. Μεσολάβησε άλλωστε η ψυχρολουσία του αποτυχόντος αντιμνημονιακού μετώπου στις πρόσφατες εκλογές, η αμηχανία στην τελευταία σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και τα στοιχεία της Eurostat που δείχνουν έλλειμμα 15,4% το 2009 και όχι 9,9% όπως ισχυριζόταν ο κ. Σαμαράς για να στηρίξει επί αυτού του 9,9% όλη την θεωρία του περί μηδενισμού.
Δυστυχώς όμως ενώ οι τόνοι έπεσαν η ουσία παραμένει. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει αξιόπιστη οικονομική πρόταση. Και αυτό είναι και αποσταθεροποιητικό και επικίνδυνο για την συνολική πορεία της προσαρμογής. Ελπίζω η δική μας παρουσία και η πίεση την οποία ασκούμε, η οποία ήδη άρχισε να μετακινεί κάποιους ανθρώπους, θα οδηγήσει σε εγκατάλειψη του ακραίου λαϊκισμού που χαρακτήρισε τον πολιτικό λόγο της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Εμείς πάντως προτιμούμε να ανταγωνιζόμαστε με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις σε θετικές προτάσεις και ιδέες και να μην χρειαζόμαστε να καταγγέλλουμε ανεδαφικές και επιζήμιες πρακτικές.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Τα χρόνια που έρχονται είναι δύσκολα. Η σχέση πολιτικής και εξουσίας αλλάζει. Η εξουσία από έπαθλο και λάφυρο μετατρέπεται σε βάρος και ευθύνη για δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις. Για να ανταποκριθούμε στη νέα πραγματικότητα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία, λογική και πρακτικές. Να βρούμε δρόμους σύγκλισης και συνεννόησης. Να αναλάβουμε το κόστος να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που έχει γίνει. Εμείς ως νέος πολιτικός χώρος για αυτό θα αγωνιστούμε. Και ελπίζω ότι θα λειτουργήσουμε ως καταλύτης για να προχωρήσουν πιο γρήγορα οι μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος.
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Ο προϋπολογισμός του 2011 είναι ο κρισιμότερος που έχουμε ποτέ συζητήσει στην αίθουσα αυτή, τουλάχιστον μετά την μεταπολίτευση. Από την εκτέλεσή του θα κριθούν μέσα στις επόμενους μήνες τρεις κρίσιμες προκλήσεις: η αποφυγή της χρεοκοπίας, η πιθανότητα επανόδου της χώρας στις διεθνείς αγορές και η επανεκκίνηση της αναπτυξιακής διαδικασίας που είναι το μεγάλο ζητούμενο για να υπάρξουν επενδύσεις και νέες δουλειές στον τόπο.
Από τα στοιχεία που περιλαμβάνει το κείμενο που κατατέθηκε στη Βουλή ο απολογισμός του 2009 και οι εκτιμήσεις πραγματοποίησης του 2010, αντανακλούν τις τεράστιες αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος.
Ο προϋπολογισμός του 2010 που συζητήσαμε το τέλος του 2009 αποδείχθηκε ότι...
δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα. Ήταν προϊόν της σύγκρουσης του προεκλογικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, της εποχής «υπάρχουν λεφτά», με την αδήριτη πραγματικότητα. Ήταν ένας προϋπολογισμός με διάρκεια ζωής λίγων μόλις εβδομάδων και κατέληξε στα δραματικά γεγονότα του μνημονίου. Με δεδομένο ότι η σημερινή τραγική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας αποτελεί το αποτέλεσμα μιας μακράς καταστροφικής πορείας τριάντα χρόνων , η συζήτηση για τις ευθύνες δεν μπορεί να περιοριστεί στο πλαίσιο δύο μόλις προϋπολογισμών. Ταυτόχρονα η κρισιμότητα των περιστάσεων και η ανάγκη επίτευξης μιας στοιχειώδους εθνικής συνεννόησης, για να επιτύχουμε τους στόχους του προϋπολογισμού, απαιτούν από όλους μας να συνεισφέρουμε στη συζήτηση με τρόπο θετικό και με μοναδικό κριτήριο την έκτακτη εθνική ανάγκη στην οποία βρισκόμαστε.
Με το πνεύμα αυτό θα ξεκινήσω από τις αδυναμίες στην εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2010 και θα συνεχίσω με τους σοβαρούς κινδύνους του προϋπολογισμού του 2011.
Βασική αδυναμία του προϋπολογισμού του 2010 ήταν η προσπάθεια να μειωθεί το έλλειμμα με μια τεράστια αύξηση των φορολογικών συντελεστών. Επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ η οποία αποφασίστηκε πριν προκύψει η συμφωνία για τη δανειακή σύμβαση με την Ευρώπη. Επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που δεν οδήγησε σε αντίστοιχη αύξηση εσόδων. Αντιθέτως δημιούργησε ασφυκτικές συνθήκες στον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα το καταγράφουν όλοι οι δείκτες: Οι επιχειρήσεις και οι μικρομεσαίοι ασφυκτιούν. Η ανεργία διογκώνεται.
Το πρόβλημα της πολιτικής της κυβέρνησης δεν ήταν μόνο, ότι ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός, δεν λειτούργησε αποτελεσματικά και τα έσοδα που προέβλεψε δεν ήρθαν. Πιο σημαντικό ήταν ότι στην ουσία απέτυχε και ο όποιος σχεδιασμός για τις δαπάνες. Η κυβέρνηση ακολούθησε τον εύκολο δρόμο. Έκοψε τις δαπάνες οριζόντια και αδιακρίτως, αλλά σε πολλούς τομείς -κυρίως στην υγεία και τις ΔΕΚΟ, αλλά και σε ό,τι αφορά πολλές πολιτικές δαπάνες- η κακή διαχείριση και οι σπατάλες έμειναν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.
Μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα, η ίδια η Βουλή, που ξόδεψε ακριβώς όσα και το 2009, 218 εκ. Ευρώ , υπερβαίνοντας κατά 17 εκ. ευρώ την πρόβλεψη του μνημονίου. Αυτά τα 17 εκ. είναι λίγα θα ήταν όμως 2% επιπλέον αύξηση στο ΕΚΑΣ φέτος, το οποίο μειώθηκε το 2010 κατά 145 εκ. Είναι μικρό το ύψος της δαπάνης, δείχνει όμως ανάγλυφα την άρνηση του πολιτικού μας συστήματος να αποδεχθεί την νέα πραγματικότητα.
Δεύτερο χαρακτηριστικό παράδειγμα η αναφορά στην εισηγητική έκθεση ότι για τις κυριότερες ΔΕΚΟ (Μετρό, ΕΘΕΛ, ΗΣΑΠ, ΗΛΠΑΠ, ΤΡΑΜ ΑΕ, ΕΛΓΑ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, ΟΣΕ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΕΡΤ, ΚΕΕΛΠΝΟ, ΕΟΤ, Κοινωνία της Πληροφορίας), το υπουργείο Οικονομικών «δεν κατέστη δυνατό» να έχει «αξιόπιστα οικονομικά στοιχεία», με την μη σοβαρή δικαιολογία της πρόσφατης αναταξινόμησης τους στους φορείς γενικής κυβέρνησης. Είναι αδιανόητο 14 μήνες μετά την ανάληψη της κυβέρνησης το Υπουργείο Οικονομικών να μας δηλώνει ότι δεν ξέρει τι συμβαίνει στις ΔΕΚΟ.
Τρίτο χαρακτηριστικό παράδειγμα η απελπιστική περίπτωση του ΟΣΕ. Την ώρα που η κυβέρνηση στην ουσία έχει κηρύξει στάση πληρωμών για όλους όσους συναλλάσσονται με το δημόσιο, είτε αυτοί διεκδικούν αποπληρωμή για έργα και προμήθειες, είτε επιστροφή ΦΠΑ από εξαγωγές, στεγνώνοντας την αγορά και τις επιχειρήσεις από ρευστότητα, το δημόσιο δανείζεται για να πληρώσει τα υπέρογκα ημερήσια ελλείμματα του ΟΣΕ.
Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση είναι παγιδευμένη στις εσωτερικές της αντιφάσεις. Η πλειοψηφία των υπουργών ταλαντεύεται μεταξύ αναποτελεσματικότητας και άρνησης της πραγματικότητας.
Βασική αδυναμία του προϋπολογισμού του 2011 είναι η προβλεπόμενη πολύ μικρή βελτίωση του ελλείμματος του τακτικού προϋπολογισμού, μόλις 0,8% του ΑΕΠ. Πρόβλεψη η οποία στηρίζεται κατά κύριο λόγο σε αβέβαια και μη επαναλαμβανόμενα έσοδα, από τυχερά παιχνίδια, φορολογικά πρόστιμα, άδειες συχνοτήτων, επιτάχυνση επίλυσης φορολογικών διαφορών κ.λπ..
Κύριοι της κυβέρνησης προσπαθείτε να δημιουργήσετε μια εικονική πραγματικότητα. Στην οποία όμως ούτε εσείς οι ίδιοι πιστεύετε.
Απόδειξη της προχειρότητας με την οποία αντιμετωπίζετε το θέμα των δαπανών είναι το γεγονός ότι εδώ και 14 μήνες δεν έχουν δημιουργηθεί οι υποδομές μηχανοργάνωσης, ούτε έχουν επιλεγεί οι κατάλληλες διοικήσεις στα ταμεία και τα Νοσοκομεία για να μπορούμε βάσιμα να ελπίζουμε ότι θα επιτευχθεί η εξοικονόμηση στις δαπάνες υγείας κατά 2,1 δις. Εξοικονόμηση που θα μπορούσε να φτάσει ακόμα και τα 4 δις σε όλες τις δαπάνες υγείας αν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις έτσι ώστε να μην ελεγχθούν μόνο οι τιμές αλλά και ο όγκος της προκλητικής ζήτησης ιατρικών πράξεων. Η υπερβολική και μη αναγκαία χρήση φαρμάκων, ιατρικών αναλωσίμων, εξετάσεων κ.λπ.
Υπάρχουν και άλλα αρκετά σημεία πιθανής αποτυχίας στα έσοδα και τις δαπάνες, που αθροιζόμενα μπορεί να μας φέρουν την καταστροφή. Αβεβαιότητες όπως τα 500 εκ. εξοικονόμησης από τον Καλλικράτη, οι υπεραισιόδοξες αυξήσεις εσόδων στις ΔΕΚΟ (π.χ. προβλέπεται διπλασιασμός εσόδων στον ΟΔΙΕ, στην ΕΘΕΛ και στον ΗΣΑΠ με πάνω από 300 εκ. επιπλέον έσοδα), η ανεξήγητη στην εισηγητική έκθεση αύξηση της προβλεπόμενης απόδοσης των τεκμηρίων από τα 400 στα 700 εκ. Ευρώ (μεταξύ μνημονίου και προϋπολογισμού). Επίσης ελλοχεύουν κίνδυνοι που αφορούν μεγάλο μέρος των φορολογικών εσόδων λόγω της αβεβαιότητας σε σχέση με την πραγματική έκταση την οποία θα έχει τελικά η ύφεση και η φοροδοτική ικανότητα της αγοράς, καθώς θα κλείνει λόγω έλλειψης ρευστότητας και προοπτικής μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων.
Το σοβαρότερο πρόβλημα όμως είναι η έκταση και το είδος της προσαρμογής που επιχειρείται το 2011. Σε επίπεδο Γενικής Κυβέρνησης, που περιλαμβάνει και απεικονίζει τα πάντα, το 2011 επιχειρείται μια προσαρμογή 2,1% του ΑΕΠ, εκ των οποίων 1,6% στα έσοδα (κυρίως με έκτακτα έσοδα) και 0,5% στις δαπάνες. Σχέση προσαρμογής που λειτουργεί εις βάρος του ιδιωτικού και παραγωγικού τομέα της οικονομίας. Όπως είναι λάθος η προσπάθεια προσαρμογής να οδηγήσει σε μια γραμμική και ανεξέλεγκτη μείωση των μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας δεν είναι το ύψος δαπάνης της μισθωτής εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αλλά τα προβλήματα που δημιουργεί το κράτος και η παρεμβατικότητα του στην επιχειρηματικότητα και στην αναπτυξιακή διαδικασία.
Η δική μας θέση είναι ότι η σχέση προσαρμογής θα έπρεπε να είναι ακριβώς αντίθετη: Να δίνει πολύ μεγαλύτερο βάρος στις δαπάνες και όχι στα έσοδα. Η καθυστέρηση προσαρμογής στις ΔΕΚΟ και σε πολλά σημεία του κεντρικού κράτους, όπου βρίσκονται τα σπλάχνα της σημερινής κυβέρνησης, αλλά και γενικότερα του κομματικού συστήματος, κλείνει χιλιάδες επιχειρήσεις και καταστρέφει πολλές δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα. Θέσεις παραγωγικές επιχειρηματιών και εργαζομένων που παράγουν και δημιουργούν πλούτο. Εκεί όμως βρίσκονται τα παιδιά ενός κατώτερου θεού, κατά το κομματικό μας σύστημα. Εκεί μπορεί οι άνθρωποι να απολύονται χωρίς διαδηλώσεις, χωρίς απεργίες, χωρίς να χάνουν τον ύπνο τους οι κομματάρχες, που δεν τους διόρισαν και οι συνδικαλιστικοί φορείς που δεν τους εκπροσωπούν. Αυτό δεν είναι πλέον ανεκτό.
Ο μεγαλύτερος εντούτοις κίνδυνος για την χώρα βρίσκεται σε αυτά που δεν περιλαμβάνει ο σημερινός προϋπολογισμός. Στην ξεχασμένη υποσημείωση του μνημονίου, σύμφωνα με την οποία το 2012, 2013 και 2014, θα πρέπει να γίνει πρόσθετη μη προσδιορισμένη σήμερα μείωση του ελλείμματος ύψους 11 δις ευρώ. Η καθυστερημένη αυτή προσαρμογή, σε συνδυασμό με την αλματώδη αύξηση του χρέους, καθώς τα ελλείμματα μειώνονται βραδύτερα και με μεγαλύτερο κόστος για τον ιδιωτικό τομέα, είναι αυτή που εμποδίζει ακόμα και την σκέψη έστω για πρόσβαση στις αγορές. Με spread στις 900 μονάδες βάσης δεν υπάρχει φως στον ορίζοντα. Για αυτό και εμείς μιλάμε για ανάγκη σαρωτικών διαρθρωτικών αλλαγών άμεσα σε όλα τα επίπεδα.
Κεντρική αλλαγή ο περιορισμός της έκτασης του δημοσίου τομέα, με ευρύτερη συμφωνία των πολιτικών δυνάμεων, κατά το 1/3 στην επόμενη δεκαετία, με μαζικές αποκρατικοποιήσεις και μεταφορά δραστηριοτήτων στον ιδιωτικό τομέα. Για αυτό και μιλάμε για κατάργηση της μονιμότητας των νεοπροσλαμβανόμενων υπαλλήλων, για εφαρμογή ενός ενιαίου φορολογικού συντελεστή της τάξεως του 20% στις επιχειρήσεις το ταχύτερο δυνατόν, για μαζική και αποφασιστική άρση των εμποδίων στην επιχειρηματικότητα. Για αυτό και ζητάμε δραστική αλλαγή συνδικαλιστικού μοντέλου με συνδικαλιστές που να εργάζονται και οικειοθελή κατάργηση των κομματικών παρατάξεων στα συνδικάτα και τα πανεπιστήμια.
Ζητούμε δραστικότερες, σαρωτικές αλλαγές και για ένα ακόμα λόγο. Γιατί το τεράστιο ύψος του χρέους και η καθυστέρηση κανονικής πρόσβασης στις αγορές, μπορούν σε περίπτωση αύξησης των διεθνών επιτοκίων, που βρίσκονται σήμερα σε ιστορικό χαμηλό, να τινάξουν οποιαδήποτε προσπάθεια ανάκαμψης στον αέρα. Και δεν αναφέρομαι εδώ μόνο στο δημόσιο, αλλά και στο ιδιωτικό χρέος.
Ταχύτερες αλλαγές θα μας επιτρέψουν επίσης να αποκτήσουμε ξανά αξιόπιστη φωνή στο εσωτερικό της Ένωσης, όπου τα πράγματα δεν πηγαίνουν καθόλου καλά. Η Ελλάδα μπορεί κινούμενη ταχύτερα κατ' εξοχήν να συνεισφέρει στη βιωσιμότητα της ευρωζώνης και να συμμαχήσει έτσι περισσότερο αξιόπιστα με όσους ζητούν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μια κάπως χαλαρότερη νομισματική πολιτική, που θα μας διευκόλυνε να αποκαταστήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας, όπως και την ανταγωνιστικότητα των άλλων χωρών του νότου. Ο διάλογος αυτός -κυρίως με τους Γερμανούς- πρέπει να ανοίξει, αν θέλουμε η ευρωζώνη να αποφύγει τα χειρότερα. Και στο πνεύμα του ευρωπαϊκού συμβιβασμού, ο νότος να προσφέρει περισσότερη δημοσιονομική πειθαρχία και βαθιές διαρθρωτικές αλλαγές και ο βοράς ένα φθηνότερο ευρώ.
Χρειαζόμαστε όμως σαρωτικές διαρθρωτικές αλλαγές και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί δεν είναι δυνατόν να βιώνεται η κρίση αυτή χωρίς ένα ανεκτό δίκτυ προστασίας για τους πραγματικά κοινωνικά αδυνάτους. Γνωρίζοντας πολύ καλά την δημοσιονομική πραγματικότητα, αλλά και την εικόνα που έχει ο μέσος πολίτης για το πολιτικό σύστημα προτείνω μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική δαπάνη, με συμβολικό αλλά και ουσιαστικό χαρακτήρα. Την αύξηση του ΕΚΑΣ κατά 150 εκ. Ευρώ. Θυμίζω ότι το 2010 μειώθηκε κατά 145 εκ Ευρώ. Αυτά τα 150 εκ. Ευρώ, για τους συνταξιούχους μπορούμε να τα εξασφαλίσουμε με συγκεκριμένες περικοπές. Με περικοπές από το κονδύλι της Βουλής (10 εκ.), το κονδύλι για τα κόμματα (με μείωση από τα 75 στα 55 εκ.), αυξημένο τέλος αλληλεγγύης στις μεγάλες συντάξεις πολιτικού χαρακτήρα για τις οποίες δεν έχουν πληρωθεί αντίστοιχες εισφορές (συντάξεις βουλευτών, ευρωβουλευτών, Γενικών Γραμματέων Υπουργείων, Διοικητών Οργανισμών και Τραπεζών κ.λπ. με απόδοση 10 εκ. ευρώ), και από την μεταφορά 100 εκ. από τον πόρο που πληρώνεται για την ΕΡΤ στον τακτικό προϋπολογισμό, με αντίστοιχες περικοπές στον αριθμό των κρατικών σταθμών. Είναι συγκεκριμένη πρόταση σαφής, και θα βοηθούσε και τους ανθρώπους που έχουν πράγματι ανάγκη αλλά και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού μας συστήματος.
Πριν ολοκληρώσω θα ήθελα να κάνω μια σύντομη αναφορά στην τοποθέτηση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Βλέπω με ικανοποίηση ότι οι αντιμνημονιακοί τόνοι έχουν πέσει και ο μηδενισμός του ελλείμματος έχει αποσυρθεί στα ενδότερα της Ρηγίλλης και απ' ότι κατάλαβα θα ξεχαστεί εκεί σε κάποιο ντουλάπι εν όψει της μετακόμισης στη Συγγρού.
Λογικό είναι. Μεσολάβησε άλλωστε η ψυχρολουσία του αποτυχόντος αντιμνημονιακού μετώπου στις πρόσφατες εκλογές, η αμηχανία στην τελευταία σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και τα στοιχεία της Eurostat που δείχνουν έλλειμμα 15,4% το 2009 και όχι 9,9% όπως ισχυριζόταν ο κ. Σαμαράς για να στηρίξει επί αυτού του 9,9% όλη την θεωρία του περί μηδενισμού.
Δυστυχώς όμως ενώ οι τόνοι έπεσαν η ουσία παραμένει. Η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει αξιόπιστη οικονομική πρόταση. Και αυτό είναι και αποσταθεροποιητικό και επικίνδυνο για την συνολική πορεία της προσαρμογής. Ελπίζω η δική μας παρουσία και η πίεση την οποία ασκούμε, η οποία ήδη άρχισε να μετακινεί κάποιους ανθρώπους, θα οδηγήσει σε εγκατάλειψη του ακραίου λαϊκισμού που χαρακτήρισε τον πολιτικό λόγο της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη διάρκεια των τελευταίων μηνών. Εμείς πάντως προτιμούμε να ανταγωνιζόμαστε με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις σε θετικές προτάσεις και ιδέες και να μην χρειαζόμαστε να καταγγέλλουμε ανεδαφικές και επιζήμιες πρακτικές.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,
Τα χρόνια που έρχονται είναι δύσκολα. Η σχέση πολιτικής και εξουσίας αλλάζει. Η εξουσία από έπαθλο και λάφυρο μετατρέπεται σε βάρος και ευθύνη για δύσκολες και επώδυνες αποφάσεις. Για να ανταποκριθούμε στη νέα πραγματικότητα πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία, λογική και πρακτικές. Να βρούμε δρόμους σύγκλισης και συνεννόησης. Να αναλάβουμε το κόστος να αποκαταστήσουμε τη ζημιά που έχει γίνει. Εμείς ως νέος πολιτικός χώρος για αυτό θα αγωνιστούμε. Και ελπίζω ότι θα λειτουργήσουμε ως καταλύτης για να προχωρήσουν πιο γρήγορα οι μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη ο τόπος.
Προτάσεις Μπακογιάννη για την έξοδο από την κρίση
Διάλογο με τη συμμετοχή των πολιτικών δυνάμεων και των κοινωνικών εταίρων, προτείνει η Δημοκρατική Συμμαχία, προκειμένου να διαμορφωθεί ένα νέο «Εθνικό Σύμφωνο Ανάπτυξης και Αλληλεγγύης». Η πρόεδρος του κόμματος, Ντόρα Μπακογιάννη, τόνισε ότι για τη λήψη δύσκολων αποφάσεων χρειάζεται εθνική συνεννόηση, θάρρος και προπαντός οριστική εγκατάλειψη του λαϊκισμού.
Η Δημοκρατική Συμμαχία, όπως είπε, προτείνει η μείωση των ελλειμμάτων να γίνει κυρίως με μείωση των δαπανών του κράτους και να προωθηθούν παράλληλα σαρωτικές αλλαγές και υποστήριξε ότι «το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας του ιδιωτικού τομέα στη χώρα μας δεν είναι το ύψος των μισθών των εργαζομένων σε αυτόν, αλλά τα εμπόδια που το ίδιο το κράτος βάζει στην επιχειρηματικότητα και την ανάπτυξη».
Η κ. Μπακογιάννη κατηγόρησε, επίσης, την κυβέρνηση ότι «ακολουθεί τον εύκολο δρόμο, περικόπτοντας αδιακρίτως μισθούς και συντάξεις και υπερφορολογώντας τον ιδιωτικό τομέα και αυτούς», που δεν μπορούν να ξεφύγουν «για να θίξει όσο το δυνατόν λιγότερο τα κομματικά σπλάχνα, το κομματικό και πελατειακό κράτος. Πολιτική που στραγγαλίζει την πιθανότητα εξόδου από την κρίση», όπως είπε. Ασκώντας κριτική στη ΝΔ είπε ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει μόνο αντιμνημονιακές κορώνες «τις οποίες τώρα εγκαταλείπει, δεν προτείνει καν πολιτική μείωσης των ελλειμμάτων, δεν έχει δηλαδή αξιόπιστη οικονομική πολιτική».
«Μπορεί η Ελλάδα προσφεύγοντας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης να απέφυγε την καταστροφική χρεοκοπία», πρόσθεσε η κ. Μπακογιάννη, «αν όμως δεν μειώσουμε τα ελλείμματα, δεν μπορούμε να αρχίσουμε να αναπτυσσόμαστε. Χωρίς λεφτά δεν υπάρχει ανάπτυξη και νέες θέσεις απασχόλησης», κατέληξε.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)








